پرند گان

رفتنت کی می شود باورم . . .

2010-08-01T11:06:00.005+02:00

دیدمت ، آهسته پرسیدمت
خواندمت ، بر ره گل افشاندمت
آمدی بر بام جان پر زدی
همچو نور بر دیده بنشاندمت
بردمت تا کهکشانهای عشق
پر کشان تا بی نشانهای عشق
گفتمت افتاده در پای عشق
زندگی رویای زیبای عشق
می روی چون بوی گل از برم
رفتنت کی می شود باورم
. . . . .

قصّاب خانه ی بشریّت . . .

2010-07-18T13:15:00.005+02:00

قصّاب خانه ی بشریّت

در زمان سلطان محمود می‌کشتند که شیعه است

زمان شاه سلیمان می‌کشتند که سنی است

زمان ناصرالدین شاه می‌کشتند که بابی است

زمان محمد علی شاه می‌کشتند که مشروطه طلب است

زمان رضا خان می‌کشتند که مخالف سلطنت مشروطه است

زمان پسرش می‌کشتند که خراب‌کار است

امروز توی دهن‌اش می‌زنند که منافق است و

فردا وارونه بر خرش می‌نشانند و شمع‌آجین‌اش می‌کنند که لا مذهب است.

. . . . .

اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی شود :

تو آلمان هیتلری می کشتند که یهودی است

حالا تو اسرائیل می‌کشند که طرف‌دار فلسطینی‌ها است

عرب‌ها می‌کشند که جاسوس صهیونیست‌ها است

صهیونیست‌ها می‌کشند که فاشیست است

فاشیست‌ها می‌کشند که کمونیست است‌

کمونیست‌ها می‌کشند که آنارشیست است

روس ها می‌کشند که پدر سوخته از چین حمایت می‌کند

چینی‌ها می‌کشند که حرام‌زاده سنگ روسیه را به سینه می‌زند

و می‌کشند و می‌کشند و می‌کشند

و چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت

احمد شاملو

سپاس فراوان از آزاده عزیز برای ارسال مطلب بالا.

«سنگسار، ایران، اسلام و حقوق بشر»

2010-07-11T11:35:00.003+02:00

ویدئو گزارش «سنگسار، ایران، اسلام و حقوق بشر»

نقل از مدرسه فمینیستی

پنجره . . .

2010-06-28T20:11:00.003+02:00

پنجره (فروغ فرخزاد)

یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی
در انتهای خود به قلب زمین میرسد
و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم
سرشار میکند
و میشود از آنجا
خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست
من از دیار عروسکها می آیم
از زیر سایه های درختان کاغذی
در باغ یک کتاب مصور
از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق
در کوچه های خاکی معصومیت
از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا
در پشت میز های مدرسه مسلول
از لحظه ای که بچه ها توانستند
بر روی تخته حرف سنگ را بنویسند
ادامه . . .

آزادی . . .

2010-06-09T15:03:00.002+02:00

Die Freiheit des Menschen liegt nicht darin, dass er tun kann, was er will, sondern, dass er nicht tun muss, was er nicht will.
Jean-Jacques Rousseau

آزادی آدمی در آن نیست که هرکاری خواست بتواند انجام دهد , بلکه هر کاری را که دوست نداشت مجبور به انجامش نباشد.

ژان ژاک روسو

کوچ اجباری . . .

2010-04-04T13:12:00.003+02:00

دوستان عزیز در داخل خبر دادند که پرندگان قابل رویت نمیباشد مگر از طریق فیلتر شکن و . . . که منهم برای آنکه از زحمت این دوستان کاسته شود و بتوانند بدون اینکه نیازی به میانبر زدن داشته باشند و مستقیم وارد بشوند به اینجا اسباب کشی کردم و آخرین نوشته را هم با خود بردم که سعی خواهم کرد آرشیو را هم بزودی منتقل کنم .
دیدار ما در خانه جدید.http://parandehabi.blogspot.com/

آرزو . . .

2010-03-27T10:16:00.005+01:00

قلم جلال را همیشه دوست داشته و دارم, اگر کتابخوانی را با صمد شروع کردم با جلال ادامه اش دادم . زمانیکه سیمین دانشور سووشون را تقدیمش کرد و اورا جلال زندگیش نامید , منهم اورا جلال آسمان پر ستاره ادبیات وطنش میدانستم. چند وقتی است, که آرزو میکنم ایکاش زنده بود و سیمین جلالش را داشت و ماهم نوشته های تازه اش را . میدانم آنقدر مانند اسمش بزرگ بود که اگر دستی در کتاب خدمت و خیانت روشنفکرانش نمیبرد جلد دومی برایش مینوشت همینطور کتابی بنام شرق زدگی که اینروزها بنوعی گرفتارش شده ایم.

روانش شاد

داستانی از جلال آل آحمد

سه تار

يك سه تار نو و بي روپوش در دست داشت و يخه باز و بي هوا راه مي امد.از پله هاي مسجد شاه به عجله پايين امد و از ميان بساط خرده ريز فروش هاطسو از لاي مردمي كه در ميان بساط گسترده ي انان ، دنبال چيزهايي كه خودشانهم نمي دانستند ، مي گشتند ، داشت به زحمت رد مي شد.سه تار را روي شكم نگه داشته بود و با دست ديگر ، سيم هاي ان را مي پاييد كهكه به دگمه ي لباس كسي يا به گوشه ي بار حمالي گير نكند و پاره نشود.عاقبت امروز توانسته بود به ارزوي خود برسد.ديگر احتياج وقتي به مجلسيمي خواهد برود ، از ديگران تار بگيرد و به قيمت خون پدرشان كرايه بدهد و تازه بار منت شان را هم بكشد.موهايش اشفته بود و روي پيشاني اش مي ريخت و جلوي چشم راستش را مي گرفت .گونه هايش گود افتاده و قيافه اش زرد بود.ولي سر پا بند نبودو از وجد و شعف مي دويد.اگر مجلسي بود و مناسبتي داشت ، وقتي سر وجدمي امد ، مي خواند و تار مي زد و خوشبختي هاي نهفته و شادماني هاي درونيخود را در همه نفوذ مي داد.ولي حالا ميان مردمي كه معلوم نبود به چه كاريدر ان اطراف مي لوليدند ، جز اينكه بدود و خود را زودتر به جايي برساند چه مي توانست بكند؟از خوشحالي مي دويد و به سه تاري فكر مي كرد كه اكنون مال خودش بود.فكر مي كرد كه ديگر بقیه داستان در اینجا . . .

بهاری دیگر . . .

2010-03-23T16:56:00.006+01:00

اینبار نوبت این گربه زیبا بود که بهار را به بیشه شیران بیاورد و با چهره شاد و خندانش یشارت دهد که بر عکس 1388که سال اشکها و لبخندها بود 1389 سال امیدها خواهد بود, سالی که هر ماهش همچون فروردین شاداب و هر فصلش نیز مانند بهار سبز و پایانش انشااله آغاز بهار آزادی خواهد بود . . .

بهار نزدیک . . .

2010-03-17T14:57:00.003+01:00

نوروزخجسته باد!

>

بهار نزدیک

سپیداران خاک آلود
بی خم کردن اندام
پا در جوی می شویند
و خورشید هوسران ، از میان شاخساران
ساق مرمرفامشان را گرم می بوسد
و انبوه عظیم ریشه ها
از حسرت سوزان خود
در خاک می پوسد
و باد از باغ ها می آورد بوی بهاران را
هلا ، ای باد آرام سحرگاهی
کنون وقت است تا از برگ های حسرت دیرین بپیرایی
چمنزار فراخ و دلگشای یادگاران را
کنون هنگام آن است ای ترنج قرمز خورشید
که عکس خویش در ایینه های آب بنمایی
و برق زندگی بخشی نگاه چشمه ساران را

نادر نادرپور

اشتباه . . .

2010-03-14T10:21:00.005+01:00

اشتباه من و هم نسلهایم و قبل از ما با هر ایدیولوژی و جهان بینی و حتی روشنفکران زمانمان در این یود, که مخرج مشترک تمام بدبختی خود و جامعه را شاه میدانستیم غافل از اینکه در مجموعه کسرهای موجود مخرجهای دیگری هم چون فرهنگ و سنت و مذهب و غیره و ذالک . . . هم هستند که باعث این بدبختیها و عقب ماندگیها میباشند و حال متاسفانه با تجربه های گذشته و این سالهای پشت سر گذاشته بعد از دگرگونی میبینم بازهم عده ایی تمامی مصیبتهای عظیمی که گرفتارشان هستیم در یک مخرج مشترک میبینند و بقیه هم برای یافتن آن روانند.ِِ

پینوشت :

در آستانه آخرین چهارشنبه سال (چهارشنبه سوری) زردیهایتان از آن آنهایی باد که میخواهند شمارا زرد ببینند.

خون بازی . .

2010-03-11T17:14:00.006+01:00

آخرین سنگر سکوته

حق ما گرفتنی نیست

آسمونشم بگیرید

این پرنده مردنی نیست

آخرین سنگر سکوته

خیلی حرفا گفتنی نیست

. . .

8 مارس

2010-03-07T13:48:00.003+01:00

8 مارس روز جهانی زن

برتمام زنان و مردان دگر اندیش برابری خواه بویژه هم میهنان عزیز گرامی باد .

ستاره‌ی جاويد

2010-03-03T15:47:00.006+01:00

دکتر محمد مصدق (۲۶ خرداد ۱۲۶۱ - ۱۴ اسفند ۱۳۴۵) . . .

ستاره‌ی جاويد

در آسمان ِ وطن‌ای ستاره يکتايی
ميان ِ آن همه اختر هنوز تنهايی

تو را چه نور به گوهر سرشته است زمان
که هر چه دور شوی بيشتر هويدايی ؟

تو‌ای ستاره‌ی دنباله دار ِ آزادی
هنوز در ره پيموده روشنی زايی

اگر چه رهبر ديروزهای ما بودی
هنوز راهبر رهروان فردايی

ز نيش ِ طعنه‌ی ناپُختگان نيازردی
بزرگمردی و بر کودکان شکيبايی

هر آنکه دامن آلوده خواست پاک کند
به آبروی تو زد دامنش که دريايی

هر آنکه ماند به کارش دوباره يادت کرد
مگر طلسم گشايی ؟ مگر مسيحايی ؟

عدوی جان ِ تو هم يزد گرد و هم حَجّاج
برفت آن يک و اين هم رَوَد تو بر جايی

حسود ِ نام تو خودکامگان کهنه و نو
به نوبتند در اين رهگذر تو مانايی

ز هرزه لايی هر کوته آستين چه هراس
به پای تو نرسد دستشان که والايی

سرشته است زمان نام تو به نام وطن
درفش ميهن مايی هميشه برپايی

به نام پاک تو ايران هماره می‌بالد
تو‌ای ستاره‌ی جاويد مشعل مايی

نعمت آزرم

چاووشی . . .

2010-02-28T17:17:00.004+01:00

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر

از شعر چاووشی اخوان ثالث که در اینجا هم میتوانید تمام شعر را بخوانید و با صدای شاعر بشنویید . . .

پیروزی دیگر . . .

2010-02-24T18:08:00.002+01:00

رادیو فردا :

سازمان ملل 21 مارس را بعنوان روز جهانی نوروز برسمیت شناخت
مجمع عمومی سازمان ملل در نشست روز سه شنبه خود، 21 ماه مارس را بعنوان روز جهانی عید نوروز برسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در اطلاعیه دفتر روابط عمومی مجمع عمومی سازمان ملل آمده است که امروزه بیش از 300 میلیون نفر در ایران، افغانستان، تاجیکستان، جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای آسیای میانه و قفقاز، در منطقه بالکان، حوزه دریای سیاه و خاورمیانه آغاز فصل بهار را با سنت باستانی عید نوروز که تاکیدی است بر زندگی در هماهنگی و تعادل با طبیعت، جشن می گیرند. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از 3هزار سال دارد، توصیف شده است.عید نوروز بعنوان میراث فرهنگی و معنوی بشری، در شهریور ماه گذشته در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل، یونسکو، به ثبت رسیده بود.
سایت رسمی یونسکو General Assembly

در این خرقه بسی آلودگی هست . . .

2010-02-18T18:52:00.002+01:00

خدا را كم نشين با خرقه پوشان
دل از رندان بي سامان مپوشان
در اين خرقه بسي آلودگي هست
خوشا وقت قباي مي فروشان
در اين صوفي‌وَشان دَردي نديدم
كه صافي باد عيش دُردنوشان
تو نازك طبعي و طاقت نياري
گرانيهاي مشتي دلق پوشان
چو مستم كرده‌اي مستور و منشين
چو نوشم داده‌اي زهرم منوشان
بيا وز غبن اين سالوسيان بين
صراحيْ خونْ دل و بربط خروشان
ز دلگرمي حافظ بر حذر باش
كه دارد سينه‌اي چون ديگ جوشان

حافظ

آب و برق را مجانی می کنیم . . .

2010-02-15T12:12:00.004+01:00

گزارش تصویری/ کم آبی در روستای محروم گتیش ۱۳۸۸/۱۱/۲۶
اهواز - خبرگزاری مهر: مردم روستای گتیش از توابع بخش شاور شهرستان شوش برای تامین آب شرب روزانه 800 متر پیاده روی می کنند تا به آب رودخانه برسند و از آب رودخانه برای تامین مصارف روزانه استفاده کنند
اینجا ببینید . . .

دوشنبه - ۲۷ اسفند ۱۳۸۶

سال آینده می‌خواهیم مدیریت جهانی کنیم ادامه . . .

9 اسفند 1357
من به دولت راجع به مجانی کردن آب و برق و بعضی چیزهای دیگر فعلا برای طبقات کم بضاعتی که در اثر تبعیضات خانمان برانداز رژیم شاهنشاهی دچار محرومیت شده اند و با برپایی حکومت اسلامی به امید خدا این محرومیتها برطرف خواهد شد». (9 اسفند 1357) «ما علاوه بر اینکه زندگی مادی شما را می خواهیم مرفه بشود زندگی معنوی شما را هم می خواهیم مرفه باشد. شما به معنویات احتیاج دارید. معنویات ما را بردند اینها . دل خوش نباشید که مسکن فقط می سازیم آب و برق را مجانی می کنیم برای طبقه مستمند، اتوبوس را مجانی می کنیم برای طبقه مستمند، دلخوش به این مقدار نباشید . معنویات شما را، روحیات شمارا عظمت می دهیم شما را به مقام انسانی می رسانیم اینها شما را منحط کرده اند. اینقدر دنیا را پیش شما جلوه داده اند که خیال کردید همه چیز این است ما هم دنیا را آباد میکنیم هم آخرت را . . .

و این حکایت ادامه دارد . . . .

ساندیس خور . . .

2010-02-13T20:08:00.000+01:00

بدون شرح . . .

شرم تان باد . . .

2010-02-12T21:21:00.002+01:00

شرم تان باد ای خداوندان قدرت، بس کنید!
بس کنید از این همه ظلم و قساوت بس کنید!
ای نگهبانان آزادی!
نگهداران صلح!

ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون،
سرب داغ است این که می بارید بر دلهای مردم،
سرب داغ!

موج خون است این، که می رانید بر آن کشتی خودکامگی را موج خون!
گرنه کورید و نه کر،
گر مسلسل های تان یک لحظه ساکت می شوند،
بشنوید و بنگرید:
بشنوید این وای مادرهای جان آزرده است،
کاندرین شب های وحشت، سوگواری می کنند!
بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است;
کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند.

بنگرید این کشتزاران را که مزدوران تان
روز وشب با خون مردم ،آبیاری می کنند.

بنگرید این خلق عالم را که دندان بر جگر،
بیدادتان را، بردباری می کنند!
دست ها از دست تان ای سنگ چشمان! بر خداست!
گرچه می دانم
آنچه بیداری ندارد،
خواب مرگ بی گناهان است و وجدان شماست!
با تمام اشکهایم ،باز،- نومیدانه- خواهش می کنم:
بس کنید!
بس کنید!
فکر مادرهای دلواپس کنید
رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید!
بس کنید

وطن . . .

2010-02-10T21:01:00.003+01:00

عشق وطن

خــــاكــــــم به سر ، زغصه به سر خاك اگر كنم

خـــــاك وطن كه رفت ، چه خاكي به سر كنم ؟

آوخ ، كــلاه نيست وطـــــن ، گـــــــر كه از سرم

برداشتند فــــكـــر كــــــلاهي دگــــــــر كــــــنم

مــــرد آن بود كه اين كلهش ، برسر است و من

نـــــــــــامـــردم ار كه بي كله ، آني به سر كنم

مــــن آن نيـــــــم كــــــــه يكسره تدبير مملكت

تسليــــــــم هـــــــرزه گـــــــــرد قفا و قدر كنــم

زيــــــــر و زبر اگــــــــر نكنـــــــي خــاك خصم را

وي چــــــــــرخ زيــــــــــر و روي تو زير و زبر كنم

جــــــــايي‌ست آروزي مـــن ، ار من به آن رسم

از روي نعـــــــــش لشكـــــــــر دشمـن گذر كنم

هــــــــــر آنچـــــه مي‌كني بكن اي دشمن قوي

مـــــــــن نيز اگــــــــر قــــوي شدم از تو بتر كنم

مـــــن‌ آن نيـــــم بــــه مرگ طبيعي بميرم ، اين

يــــــك كـــــــاسه خون به بستر راحت هدر كنم

معشـــــوق عشقي اي وطن اي عشق پاك من

اي آن كـــــــه ذكـــر عشق تو شام و سحر كنم

عشقت نه سرسري ست كه از سر به در شود

مهـــــرت نـــــــه عارضي ست كه جاي دگر كنم

عشـــــق تــــــــو در وجــــــودم و مهر تو در دلم

بـــــــــا شير انـــــــدرون شد و با جان به در كنم

ميرزاده عشقي

حکایت این روزها . . .

2010-02-09T20:43:00.002+01:00

حکایت . . .

2010-02-01T15:11:00.003+01:00

حکایت :

مسافری در شهر بلخ جماعتی را دید که مردی زنده را در تابوت انداخته و به سوی گورستان می برند و آن بیچاره مرتب داد و فریاد می زند و خدا و پیغمبر را به شهادت می گیرد که « والله، بالله من زنده ام! چطور می خواهید مرا به خاک بسپارید؟»
اما چند ملا که پشت سر تابوت هستند، بی توجه به حال و احوال او رو به مردم کرده و می گویند: « پدرسوخته ی ملعون دروغ می ‌گوید. مُرده !»
مسافر حیرت زده حکایت را پرسید. گفتند: «این مرد فاسق و تاجری ثروتمند و بدون وارث است. چند مدت پیش که به سفر رفته بود، چهار شاهد عادل خداشناس در محضر قاضی بلخ شهادت دادند که ُمرده و قاضی نیز به مرگ او گواهی داد. پس یکی از مقدسین شهر زنش را گرفت و یکی دیگر اموالش را تصاحب کرد. حالا بعد از مرگ برگشته و ادعای حیات می کند. حال آنکه ادعای مردی فاسق در برابر گواهی چهار عادل خداشناس مسموع و مقبول نمی افتد. این است که به حکم قاضی به قبرستانش می‌بریم، زیرا که دفن میّت واجب است و معطل نهادن جنازه شرعا ً جایز نیست!»

احمد شاملو. کتاب کوچه /ب2/ص1463

با سپاس از دوست عزیزم بابت ارسال حکایت بالا.

هفتادمین سالروز تولد حمید مصدق . . .

2010-01-30T12:51:00.005+01:00

چه کسی می خواهد
من و تو ما نشویم
خانه اش ویران باد
من اگر ما نشوم ، تنهایم
تو اگر ما نشوی
خویشتنی
از کجا که من و تو
شور یکپارچگی را در شرق
باز برپا نکنیم
از کجا که من و تو
مشت رسوایان را وا نکنیم
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند
من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
چه کسی برخیزد ؟
چه کسی با دشمن بستیزد ؟
چه کسی
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آویزد
دشتها نام تو را می گویند
کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
. . . .
از قصیده آبی خاکستری سیاه

حمید مصدق (زادهٔ ۹ بهمن ۱۳۱۸ شهرضا- درگذشتهٔ ۷ آذر ۱۳۷۷ تهران)

و باز ستاره ایی . . .

2010-01-28T17:27:00.002+01:00

هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز
این آسمان غمزده غرق ستاره است

از تولد ی تا تولد ی دیگر . . .

2010-01-24T11:50:00.005+01:00

تو رفتی و دلم غمین شد از آن شبی که برنگشتی

جهان که شادی آفرین بود به چشم من غم آفرین شد

از آن شبی که برنگشتی

لالالالا

ادامه . . .

پرسش . . .

2010-01-24T09:50:00.001+01:00

؟؟؟ . . .

ما آدم نمي‌شيم . . .

2010-01-17T20:34:00.002+01:00

ما آدم نمي‌شيم!..

نوشته عزیز نسین

ترجمه احمد شاملو

صداي يک پيرمرد لاغر مردني از ميان انبوه جمعيت، همهمة داخل سالن قطار را در هم شکست «برادر ما آدم نمي‌شم!» بلافاصله ديگران نيز به حالت تصديق «البته کاملا صحيح است، درسته، نمي‌شيم.» سرشان را تکان دادند. اما در اين ميان يکي دراومد و گفت:«اين چه جور حرف زدنيه آقا...شما همه را با خودتون قياس مي‌کنين! چه خوب گفته‌اند که: «کافر همه را به کيش خود پندارد» خواهش مي‌کنم حرف‌تونو پس بگيرين.»من که اون وقت‌ها جواني بيست و پنج ساله بودم با اين يکي هم‌صدا شدم و در حالي که خونم به جوش آمده بود با اعتراض گفتم:- آخه حيا هم واسة ادميزاد خوب چيزيه!پيرمرد مسافر که همان جوراز زور عصبانيت ديک ديک مي‌لرزيد دوباره داد زد:- ما آدم نمي‌شيم.مسافرين داخل قطار نيز تصديق کرده سرشون را تکان دادند.خون دويد تو سرم. از عصبانيت رو پا بند نبودم داد زدم:- مرتيکة الدنگ دبوري! مرد ناحسابي! مگه مخ از اون کلة وامونده‌ت مرخصي گرفته، نه، آخه مي‌خوام بدونم اصلا چرا آدم نمي‌شيم. خيلي خوب هم آدم مي‌شيم...اينقدر انسانيم که همه مات‌شان برده...مسافرين تو قطار به حالت اعتراض به من حمله‌ور شدند که:- نخير ما آدم نمي‌شيم...انسانيت و معرفت خيلي با ما فاصله داره...هم صدايي جماعت داخل قطار و داد و بيداد آن‌ها آتش پيرمرد را خاموش کرد و بعد رو کرد به من و گفت:- ببين پسرجان، مي‌فهمي، ما همه‌مون «آدم نمي‌شيم!» دوباره صداش رو کلفت کرد: «مي‌شه به جرات گفت که حتا تا آخر عمرمون هم آدم نخواهيم شد.»گفتم:- زور که نيست، ما آدم مي‌شيم...پيرمرد تبسمي کرد و گفت:- ما آدم مي‌شيم، ولي حالا آدم نيستيم، اينطور نيست؟صدامو در نياوردم، اما از آن روز به اين‌ور سال‌ها است که از خودم مي‌پرسم: آخه چرا ما آدم نمي‌شيم؟...زندان رفتن من در اين سال‌هاي اخير برام شانس بزرگي بود، که معما و مشکل چندين ساله‌ام را حل کرد و از روي اين راز پرده برداشت. توي سالن بزرگ زندان با پنجاه نفر زنداني سياسي کشور خودم، با اشخاص برجسته، صاحبان مشاغل مهم، شخصيت‌هاي مشهور و معروف از قبيل: حکام، روساي دواير دولتي، وکلاي معزول، مردان سياسي کابينه‌اي سابق، مامورين عالي رتبه، مهندسين و دکترها محشور و آشنا شدم. اغلب آن‌ها از تحصيل کرده‌هاي اروپا و آمريکا بودند، اغلب کشورهاي متمدن و ممالک توسعه يافته و توسعه نيافته و حتا عقب مانده را نيز از نزديک ديده بودند. هر يک چندين زبان خارجي بلد بودند. مجالس بحث و انتقاد پيش مي‌آمد و با اين‌که با آن‌ها تناسب فکري نداشتم، خيلي چيزها ازشان ياد گرفتم، از همه مهم‌تر موفق به کشف راز و معماي قديمي خود شدم. روزهاي ملاقات زنداني‌ها که خانواده‌ام به ديدارم مي‌آمدند خوب مي‌دانستم که خبر خوشي برايم ندارند، کراية منزل را پرداخت نکرده‌ايم، طلب بقال سرکوچه روز به روز زيادتر مي‌شود و از اين قبيل حرف‌ها، خبرهاي ناخوش و کسل کننده...نمي‌دانستم چيکار کنم. سردرگم بودم، اميدم از همه جا قطع شده بود. با خودم گفتم داستاني مي‌نويسم. شايد يکي از مجلات خريدارش باشد، با اين تصميم کاغذ و قلم به دست گرفتم، روي تختخواب زندان نشستم. اصلا مايل نبودم با پرحرفي وقت‌گذراني کنم، با ياوه‌گويي وقتم را تلف کنم. هنوز چند سطري ننوشته بودم که، يکي از رفقاي زندان جلوم سبز شد، نار تخت نشست. اولين حرفي که زد:- ما آدم نمي‌شيم، آدم نمي‌شيم...من با سابقه‌يي که داشتم چون مي‌خواستم داستان بنويسم از او نپرسيدم چرا؟ اما او مثل کسي که موظف است براي من توضيحي بدهد گفت:- خوب دقت کنين، مي‌دانيد چرا آدم نمي‌شيم؟و بعد بدون آن‌که باز سوالي کرده باشم با عصبانيت شروع کرد:- من تحصيل کردة کشور سوئيسم، شش سال آزگار در بلژيک جون کندم.هم زنجير من شروع کرد به گفتن ماجراها و جريانات دوران تحصيل و کار خود را در سوئيس و بلژيک با شرح و بسط تمام تعريف کردن. من خيلي دلواپس بودم، ولي چاره‌اي نبود، نمي‌توانستم حرفي بزنم...در خلال صحبت‌هايش خود را با کاغذ‌ها سرگرم کردم. قلم را روي کاغذ گذاشتم، مي‌خواستم به او بفهمانم که کار فوري و فوتي دارم، شايد داستانش را در چند جمله خلاصه کند و من از شرش خلاص شوم. اما به هيچ وجه نه متوجه مي‌شد و نه دست بردار بود، اگه هم فهميده بود خودش را به اون راه زده بود!- اون جاها، کسي رو نمي‌بيني که تو دستش کتاب نباشه، اگه دو دقيقه هم بيکار باشن کتابشونو وا مي‌کنن و شروع به خوندن مي‌کنن. توي اتوبوس، توي ترن، همه جا کتاب مي‌خونن. حالا فکرشو بکنين تو خونه‌شون چه مي‌کنن! اگه ببينين از تعجب شاخ در ميارين؛ هر کس بسته به معلومات خودش کتابي دستش گرفته و مي‌خونه؛ اصلا اون آدم‌ها از پرحرفي و ياوه‌گويي گريزان هستن...!گفتم:- به به. چه‌قدر خوب، چه عالي...گفت، بله اين طبيعت شونه، نگاهي هم به ما ملت بکنين، در اين جمله يه عالم معني است. آيا يه نفر پيدا مي‌شه که کتاب بخونه؟ آقا جان ما آدم نمي‌شيم، نمي‌شيم.گفتم: کاملا صحيحه.تا گفتم صحيحه دوباره عصباني شد، باز هم از طرز کتاب خوندن بلژيکي‌ها و سوئيسي‌ها صحبت کرد. چون موقع غذا خوردن نزديک بود هر دو بلند شديم، گفت:- حالا فهميدي که چرا ما آدم نمي‌شيم...گفتم: بعله!اين باباي منتقد نصف روز مرا با تعريف کردن از طرز کتاب خواندن سوئيسي‌ها و بلژيکي‌ها تلف کرد.غذامو خيلي تند خوردم و برگشتم، باز همان داستان را شروع کردم. کاغذ و قلم به دست آمادة شروع داستان بودم که يکي ديگر از رفقاي زنداني آمد و روي تخت نشست.- به چه کاري مشغولي؟ - مي‌خواهم داستاني بنويسم...- اي بابا! اين‌جا که نمي‌شه داستان نوشت، با اين سرو صدا و شلوغي که نمي‌شه چيز نوشت، مگه اين سروصداها رو نمي‌شنوي...شما اروپا رفتين؟- خير، پامو از ترکيه بيرون نگذاشته‌ام...- آه. آه. آه، بيچاره، خيلي ميل دارم که شما حتما سري به اروپا بزنين، ديدنش از واجباته، زندگي اون‌ها غير زندگي ما است. اخلاق مخصوص دارن. من تمام اروپا را زير پا گذاشتم، جاي نرفته باقي نمونده بيش از همه جا در دانمارک، هلند و سوئيس بودم. ببين اون‌جاها چه‌طوره، مردم نسبت به هم به ديدة احترام نگاه مي‌کنن، کسي را بيخود حتا با کوچکترين صدايي ناراحت نمي‌کنن. مخل آسايش همديگه نيستن. نگاهي هم به اوضاع ما بکنين، اين سروصداها چيه...اين طور نيست، شايد من ميل داشته باشم بخوابم، يا چيزي بنويسم، يا چيزي بخونم، يا اين‌که اصلا کار ديگه‌يي داشته باشم...شما با اين سرو صدا مگه مي‌تونين داستان بنويسين، آدمو آزاد نمي‌گذارن...گفتم:- من تو اين سروصدا و شلوغي هم مي‌تونم چيز بنويسم، ولي وجود يک نفر کافي است که حواسم را پرت کنه. گفت:- جان من، تو اين سروصدا که نمي‌شه چيز نوشت، بهتر نيست سروصدا هم نباشه، چه حق دارند که شمارو ناراحت کنن. آهسته هم مي‌تونن صحبت کنن. به جان خودت در دانمارک، سوئيس و هلند چنيني چيزي محاله. مردم اين ممالک در کمال آزادي و خوشي زندگي مي‌کنن، کسي مزاحم‌شون نيس. چون که اون‌جاها مردم به همديگر احترام مي‌گذارن. در عوض تو اين خراب شده ما همديگر رو آدم حساب نمي‌کنيم. تصديق مي‌کنين که خيلي بي‌تربيتيه، اما چاره‌يي نيست. او حرف مي‌زد و من سرمو پايين انداخته چشممو به کاغذ دوخته بودم، نمي‌نوشتم. ولي مثل آدم‌هايي که مشغول نوشتن باشن خودمو سرگرم کرده بودم. گفت:- بيخود خودتونو خسته نکنين، نمي‌تونين بنويسين، هرچي نوشتين پاک کنين، اروپا جاي ديگه‌يي است...اروپايي، انسان به تمام معني است، مردم هم‌ديگر رو دوست دارن، به هم احترام مي‌گذارن. اما در عوض ما چه‌طور... به اين دليله که آقا ما آدم نمي‌شيم، ما آدم نمي‌شيم...هنوز مي‌خواست روده‌درازي بکنه اما شانس آوردم که صدايش کردند، از شرش خلاص شدم. تازه رفته بود، با خود گفتم:خدا کنه ديگه کسي اينجا نياد، سرمو پايين انداختم. تازه دو خط نوشته بودم که، زنداني ديگري بالاي سرم نازل شد و گفت:- چه‌طوري؟گفتم: زنده باشي، اي بد نيستم.روي تخت نشست و گفت:- جان من، از انسانيت خيلي دوريم...براي اينکه سر صحبت وانشه اصلا جوابي ندادم. تو نخ اين نبودم که کيه و چي ميگه.از من پرسيد: شما آمريکا رفتين؟- گفتم نه...- اي بيچاره... اگه چند ماهي آمريکا بودي، علت عقب مونده‌گي اين خراب‌شدة نفرين کرده را مي‌فهميدي. آقا در آمريکا مردم مثل ما بيهوده وقتشون رو تلف نمي‌کنن، چرت و پرت نميگن، پرحرفي نيست، وقت را طلا مي‌دونن، معروفه ميگن: .Time is moneyآمريکايي وقتي با آدم حرف مي‌زنه که واقعا کاري داشته باشه، تازه اون هم دو جملة مختصر و کوتاه، هرکس مشغول کار خودشه...آيا ما هم همين جوريم؟ مثلا وضع همين جا رو ببين، ماه‌هاست ما غير از پرحرفي و ياوه‌گويي کار ديگه‌يي نداريم. حرف‌هايي که تو قوطي هيچ عطاري پيدا نمي‌شه. اين است که آمريکا اينقدر پيشرفت کرده. علت ترقي روز افزونش هم همينه.هيچ‌چي نگفتم. با خود فکر کردم حالا اين آقا که اينقدر داره از صفات خوب آمريکايي حرف مي‌زنه که مزخرف نمي‌گن، مزاحم کسي نمي‌شن، لابد فهميده که من کار دارم و پا مي‌شه راهشو مي‌کشه ميره. اما او هم ول‌کن نبود.اف و پف کردم ولي اصلا تحويل نگرفت.موقع شام شد وقتي مي‌خواست بره گفت:جان من ما ادم‌بشو نيستيم، تا اين پر حرفي‌ها و وقت‌گذروني‌هاي بيخودي هست ما آدم نمي‌شيم.گفتم:- کاملا صحيحه...غذامو با دست‌پاچه‌گي خوردم و شروع به نوشتن کردم.«- بيخودي خودتو عذاب نده. هرچه زحمت بکشي بيهوده است...»اين صدا از بالاي سرم بود. تا سرمو بلند کردم، يکي ديگر از رفقاي زندان را ديدم گوشة تخت نشست و گفت:خوب رفيق چيکارها مي‌کنين؟گفتم: هيچ‌چي.اما جواب اين جملة يک کلمه‌يي من اين بود که:- من تقريبا تمام عمرمو در آلمان بودم.بغض گلومو گرفته بود، کم مونده بود از شدت عصبانيت داد بزنم، مي‌دانستنم اين مقدمه چه موخره‌يي به دنبال داره او ادامه داد:- دانشگاه آلمان رو تمام کرده‌ام، حتا تحصيلات متوسطه‌ام را هم اون‌جا خوندم. سال‌هاي سال اون‌جا کار کردم. شما در آلمان کسي رو نمي‌بيني که کار نکنه. ما هم همين جوريم؟ مثلا وضع ما رو ببين. نه، نه، ما آدم نمي‌شيم، از انسانيت خيلي دوريم...فهميدم هر کار بکنم، نخواهم توانست داستان را بنويسم، بيخودي زحمت مي‌کشم و به خود فشار مي‌آورم، کاغذ و قلم را گذاشتم زمين، فکر کردم وقتي که زنداني‌ها خوابيدن شروع مي‌کنم.آقاي تحصيل کردة آلمان، هنوز آلماني‌ها را معرفي مي‌کرد:- در آلمان بيکاري عيبه. هرکه مي‌خواد باشه، آلمان‌ها هيچ بيکار نمي‌مونن، اگه بيکار هم باشن بالاخره کاري براي خودشون مي‌تراشن، مدام زحمت مي‌کشن، تو در اين چند ماه که اين‌جايي محض نمونه کسي را ديده‌اي که کاري بکند؟ همين خود تو حالا در زندان کاري انجام داده‌اي؟ آلماني‌ها اين‌جور نيستن خاطراتشونو مي‌نويسن، راجع به اوضاع خودشون چيز مي‌نويسن، کتاب مي‌خونن، خلاصه چه دردسرت بدم بيکار نمي‌مونن. اما ما چه‌طور؟ خير، هرچي بگم پرت و پلا است، ما آدم نمي‌شيم...وقتي از شرش خلاص شدم که نيمه شب بود. مطمئن بودم ديگه کسي نمونده که راجع به آدم نشدن ما کنفرانس بدهد، تازه با اميدواري داستان را شروع کرده بودم، يکي ديگه نازل شد. حضرت ايشان هم سال‌هاي متمادي در فرانسه بودند، به محض ورود گفت:«- آقا مواظب باشين! مردم خوابن، بيدار نشن، مزاحمشون نشي»، خيلي آهسته صحبت مي‌کرد. اين آقا که خيلي هم مبادي آداب بود و اين نحوة تربيت را از فرانسوي‌ها ياد گرفته بود مي‌گفت:- فرانسوي‌ها مردماني مبادي آداب و با شخصيت هستند، موقع کار هيچ کس مزاحم او نمي‌شه.با خودم گفتم خدا به خير کنه، من بايد امشب از نيمه شب به اون طرف کار کنم. آقاي فرانسه رفته گفت:- حالا بخوابين، تا فردا با فکر آزاد کار بکنين، فرانسوي‌ها بيشتر صبح‌ها کار مي‌کنن، ماها اصلا وقت کار کردن را هم بلد نيستيم، موقع کار مي‌خوابيم و وقت خواب کار مي‌کنيم. اينه که عقب مونده‌ايم، علت اينکه آدم نمي‌شيم همينه. ما آدم بشو نيستيم.آقاي فرنگي‌ مآب موقعي از پهلويم رفت که ديگه رمقي در من نمونده بود، چشم‌هايم خود به خود بسته مي‌شد. خوابيدم.صبح زود قبل از اينکه رفقا از خواب بيدار شن، بيدار شدم و به داستان‌نويسي مشغول شدم. يکي از رفقاي هم‌بند، وقت مراجعت از توالت سري به من زد و همين طور سر راه قبل از اينکه حتا صورتش را خشک کنه در حالي که آب از سر و صورتش مي‌چکيد گفت:- مي‌دوني انگليسي‌ها واقعا آدم‌هاي عجيبي هستن، شما وقتي در لندن يا يک شهر ديگه انگلستان سوار ترن هستيد، ساعت‌ها مسافرين هم‌کوپة شما حتا يک کلمه هم صحبت نمي‌کنن. اگه ما باشيم، اين چيز‌ها سرمون نمي‌شه، نه ادب، نه نزاکت، نه تربيت خلاصه از همه چيز محروميم. همين‌طوره يا نه؟ مثلا چرا شما رو اينجا ناراحت مي‌کنن. خودي و بيگانه همه رو ناراحت مي‌کنيم، ديگه فکر نمي‌کنيم اين بندة خدا کار داره، گرفتاره، نه خير اين چيزها ابدا حاليمون نيست شروع مي‌کنيم به وراجي و پرچانگي... اينه که ما آدم نيستيم و آدم نمي‌شيم و نخواهيم شد...- کاغذ را تا کردم، قلم را زير تشک گذاشتم، از نوشتن داستان چشم پوشيدم. خلاصه داستانو نتونستم بنويسم، اما در عوض بيش از چند داستان چيز ياد گرفتم و علت اين مطلب را فهميدم که:چرا ما آدم نمي‌شيم...حالا هر که جلو من عصباني بشه و بگه:- ما آدم نمي‌شيم! فورا دستمو بلند مي‌کنم، داد مي‌زنم:- آقا علت و سبب اونو من مي‌دونم!تنها ثمره‌يي که از زندان اخير عايدم شد درک اين مطلب بود.

سرخ تر ، سرخ تر از با بک با ش . . .

2010-01-08T17:45:00.005+01:00

سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش

روح با بک در تو
در من هست
مهراس از خون یارانت ، زرد مشو
پنجه در خون زن و بر چهره بکش
مثل با بک باش
نه
سرخ تر ،‌ سرخ تر از با بک باش
دشمن
گرچه خون می ریزد
ولی از جوشش خون می ترسد
مثل خون باش
بجوش
شهر با ید یکسر
بابکستان بگردد
تا که دشمن در خون غرق شود
وین خراب آبا د
از جغد شود پا ک و
گلستان گردد
خسرو گلسرخی

رئالیست . . .

2010-01-04T18:21:00.003+01:00

ماهمه ادعا میکنیم رئالیست و واقعگراییم ولی پیوسته به دنبال غیرممکن ها و ناشدنیها روانیم !!!

یکبار دیگر به تصویر نگاه کنید چه میبینید ؟

گفتی که باد مرده ست ...

2010-01-01T12:58:00.005+01:00

گفتی که باد مرده ست ...

گفتي که:
«ــ باد، مُرده‌ست!
از جای برنکنده يکي سقف ِ رازپوش
بر آسياب ِ خون،
نشکسته در به قلعه‌ی بي‌داد،
بر خاک نفکنيده يکي کاخ
باژگون
مُرده‌ست باد!»
گفتي:
«ــ بر تيزه‌های کوه
با پيکرش، فروشده در خون،
افسرده است باد!»
تو بارها و بارها
با زنده‌گي‌ت
شرمساری
از مرده‌گان کشيده‌ای.
(اين را، من
همچون تبي
ــ دُرُست
همچون تبي که خون به رگ‌ام خشک مي‌کند ــ
احساس کرده‌ام.)
□
وقتي که بي‌اميد و پريشان
گفتي:
«ــ مُرده‌ست باد!
بر تيزه‌های کوه
با پيکر ِ کشيده‌به‌خون‌اش
افسرده است باد!» ــ
آنان که سهم ِ هواشان را
با دوستاق‌بان معاوضه کردند
در دخمه‌های تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبر ِ درد ِشان:
«ــ زنده است باد!
تازَنده است باد!
توفان ِ آخرين را
در کارگاه ِ فکرت ِ رعدْانديش
ترسيم مي‌کند،
کبر ِ کثيف ِ کوه ِ غلط را
بر خاک افکنيدن
تعليم مي‌کند.»
(آنان
ايمان ِشان
ملاطي
از خون و پاره‌سنگ و عقاب است.)
□
گفتند:
«ــ باد زنده‌ست،
بيدار ِ کار ِ خويش
هشيار ِ کار ِ خويش!»
گفتي:
«ــ نه! مُرده
باد!
زخمي عظيم مُهلک
از کوه خورده
باد!»
تو بارها و بارها
با زنده‌گي‌ت
شرمساری
از مُرده‌گان کشيده‌ای،
اين را من
همچون تبي که خون به رگ‌ام خشک مي‌کند
احساس کرده‌ام.

شاملو

5 دقیقه سکوت در اینترنت . . .

2009-12-29T12:19:00.002+01:00

زاهد ظاهرپرست . . .

2009-12-27T14:29:00.001+01:00

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست

در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند

عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند ساده بسیارنقش

زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است

کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب

کاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست

هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو

کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست

بر در میخانه رفتن کار یک رنگان بود

خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است

ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست

عاشق دردی کش اندربند مال و جاه نیست

نکته . . .

2009-12-25T11:51:00.003+01:00

تسلای اندوه دیگری بهترین مرحم غم خویشتن است .

یلدا و حافظ . . .

2009-12-21T13:38:00.002+01:00

بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد

دست به كاري زنم كه غصه سر آيد

خلوت دل نيست جاي صحبت اضداد

ديو چو بيرون رود فرشته در آيد

صحبت حكام ظلمت شب يلداست

نور ز خورشيد جوي بو كه بر آيد

بر در ارباب بي‏مروت دنيا

چند نشيني كه خواجه كي به در آيد

ترك گدايي مكن كه گنج بيابي

از نظر رهروي كه در گذر آيد

صالح و طالح متاع خويش نمودند

تا كه قبول افتد و كه در نظر آيد

بلبل عاشق تو عمر خواه كه آخر

باغ شود سبز و شاخ گل به بر آيد

غفلت حافظ در اين سراچه عجب نيست

هر كه به ميخانه رفت بي‏خبر آيد

حافظ

خداحافظ . . .

2009-12-20T14:03:00.003+01:00

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز
مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

رحلت حضرت آیت اله العضمی منتظری مرجع آزاده را به همه دوستدارانش تسلیت میگویم .

از بزرگان . . .

2009-12-17T18:58:00.004+01:00

Wir leben alle unter demselben Himmel, aber wir haben nicht alle denselben Horizont.
(Konrad Adenauer, dt. Bundeskanzler 1876 - 1967)
ماهمه زیر یک آسمان زندگی میکنیم ولی افق های یکسا نی نداریم .
کنراد آدناور صدر اعظم اسبق آلمان

Aus faulen Eiern werden keine Küken
(Wilhelm Busch (1832-1908
از تخم مرغ گندیده جوجه در نمی آید.
ویلهلم بوش نویسنده آلمانی

Wer die Freiheit aufgibt um Sicherheit zu gewinnen, der wird am Ende beides verlieren
Benjamin Franklin
کسی که برای امنیت از آزادی چشم پوشی میکند دست آخر هر دو را از دست میدهد .
بنیامین فرانکلین نویسنده آمریکایی

بياد فرامرز پايور . . .

2009-12-10T17:25:00.002+01:00

کاروان

این دشت سبز نگارین

وین باغ سرشار از عطرهای بهارین

صبح گل افشانی زندگانی ست

اینجا بهشت هزار آرزوی جوانی ست

اینجاست آنجا که دیگر نخواهیش دیدن

ا کاروان شتابنده عمر

لختی درنگی ! درنگی

آن سوی تر چون نهی گام

دشتی همه خار و خاشک و افسردگی هاست

بی روشنا خون خورشید

پوشیده از میغ دلمردگی هاست

هر رفته دل در قفا بسته دارد

لختی درنگی که شاید

بر جو کناری

یک دم توان آرمیدن

وندر زلالین این لحظه های الاهی

موسیقی هستی از چنگ مستی شنیدن

کنون آن منزل کوچ

دور است و در میغ ابهام

نه رهنوردی که از رفتگانش

باز اید آرد حدیثی

نه رهنمونی که بنماید راه

چونین شتابان کجا می روی ... آه

اینجاست

آنجا که دیگر نخواهیش دیدن

ای کاروان شتابنده ی عمر

لختی درنگی درنگی

شفیعی کدکنی (م.سرشک)

نقاشی : افسردگی ( Melancholy ) از ادوارد مونک Edvard Munch

ما نوشتیم و گریستیم . . .

2009-11-14T11:45:00.004+01:00

ما نوشتیم و گریستیم

ما نوشتیم و گریستیم
ما خنده کنان به رقص بر خاستیم
ما نعره زنان از سر جان گذشتیم ...
کسی را پروای ما نبود.
در دور دست مردی را به دار آویختند :
کسی به تماشا سر برنداشت
ما نشستیم و گریستیم
ما با فریادی از قالب خود بر آمدیم
احمد شاملو

درخت . . .

2009-10-26T17:25:00.003+01:00

درختچه خزان زده تنها هم همچون اسلا ف خود در جنگل در رویاهایش بهار سبز را میبیند.

ازفردین تا . . .

2009-10-22T16:27:00.000+02:00

مرگ حقه ولی چه مرگی ,ماهر روز داریم میمیریم بخاطر یکروز زندگی. این مرگه ؟همه داریم میمیریم زندگی کجاست؟ علی (تابش) هر روز مرد به امید یکروز زندگی که قبلا داشت ولی بهش نرسید . . .
زنده یاد فردین ببینید . . .

این حرفهای کسی هست که قلب های مردمی را تسخیر کرده بود و سلطانش شده بود نه با زور و سر نیزه وهر آنچه که سلاطین به آن متوسل میشوند بلکه در آغاز با زور بازو بشیوه جوانمردان این سرزمین با مدال نقره کشتی جهانیش در توکیو و بعد با هنرش در سلطان قلبها, گنج قارون وهمای سعادت . . . وبعدش هم که نیازی به تعریف نیست که همگان میدانند که به هنر و هنر مندان بویژه آنانی که از میان مردم و از مردم بودند چه گذشت که اینهم تازگی نداشت و با تکه تکه شدن و به تاراج رفتن بهارستان در هزار و اندی سال پیش آغاز شد و هنوزم متاسفانه ادامه دارد که برای آنهم باز احتیاجی به توضیح خاصی نیست که حکایات معتمد آریاها و پناهی ها و . . . ادله ایی بر این ادعا .

ترانه پاییز . . .

2009-10-12T18:42:00.004+02:00

پاییز چه زیباست
مهتاب زده تاج
سر کاج پاشویه پر از برگ خزان دیده ی زرد است
بر زیر لب هره کشیدند خدایان
یک سایه باریک
هشتی شده تاریک
رنگ از رخ مهتاب پریده
بر گونه ی ماه ابر اگر پنجه کشیده
دامان خودش نیز دریده
آرام دود باد درون رگ نودان
با شور زند نی لبک آرام
تا سرو دلاران برقصد
پر شور
پر ناز بخواند

ادامه . . .

نصرت رحمانی

غروبه پاییز گوش کنید . . .

جایزه نوبل . . .

2009-10-10T09:35:00.005+02:00

ازاهدای جایزه نوبل به هرتامولرHerta Müller نویسنده در تعبید رومانیایی همانقدر که باعث شادمانیم گشت در مقابل دادن آن به باراک اوباما Barack Obamaدلخورم کرد چرا که بنظر من او لیاقتش رامیتواند داشته باشد اما امسال زود بود .

از گفته ها . . .

2009-10-03T14:13:00.003+02:00

Haben und nicht geben ist in manchen Fällen schlimmer als stehlen
Marie von Ebner-Eschenbach

داشتن و ندادن خیلی از مواقع بدتر از سرقت است !

ماری فون ابنر اشنباخ نویسنده اطریشی

Das Geheimnis des Glücks liegt nicht im Besitz, sondern im Geben.

Wer andere glücklich macht, wird glücklich

André Gide

راز خوشبختی در داشتن نهفته است بلکه در بخشیدن میباشد .

کسی خوشبخت است که دیگری را خوشبخت نماید.

آندره ژید

سر اومد زمستون ( NYC (winter is over

2009-09-25T19:03:00.005+02:00

سراومد زمستون، شکفته بهارون
گل سرخ خورشيد باز اومد و شب شد گريزون
کوهها لاله زارن، لاله‌ها بيدارن
تو کوهها دارن گل گل گل آفتابو ميکارن

توی کوهستون، دلش بيداره
تفنگ و گل و گندم داره مياره
توی سينه‌اش جان جان جان
يه جنگل ستاره داره، جان جان، يه جنگل ستاره داره
سراومد زمستون، شکفته بهارون
گل سرخ خورشيد باز اومد و شب شد گريزون

لبش خنده نور
دلش شعله شور
صداش چشمه و يادش آهوی جنگل دور

توی کوهستون، دلش بيداره
تفنگ و گل و گندم داره مياره
توی سينه‌اش جان جان جان
يه جنگل ستاره داره، جان جان، يه جنگل ستاره داره

بیاد پرویز مشکاتیان In Memory of Parviz Meshkatian

2009-09-24T19:41:00.002+02:00

گفتی که با د مرده است

2009-09-19T12:12:00.003+02:00

سپاس دلیران . . .

گفتی که:
باد، مرده ست!
از جای بر نکنده یکی سقف راز پوش
بر آسیاب ِ خون،
نشکسته در به قلعه بیداد،
بر خاک نیفکنیده یکی کاخ
باژگون.
مرده ست باد!
گفتی:
بر تیزه های کوه
با پیکرش،فروشنده در خون،
افسرده است باد!
تو بارها و بارها
با زندگیت
شرمساری
از مردگان کشیده ای.
این را،من
همچون تبی
درست
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند
احساس کرده ام
وقتی که بی امید وپریشان
گفتی:
مرده ست باد!
بر تیزه های کوه
با پیکر کشیده به خونش
افسرده است باد!
آنان که سهم شان را از باد
با دوستان قبان معاوضه کردند
در دخمه های تسمه و زرد آب،
گفتند در جواب تو، با کبر دردشان:
زنده ست باد!
تا زنده است باد!
توفان آخرین را
در کار گاه ِ فکرت ِ رعد اندیش
ترسیم می کند،
کبر کثیف ِ کوه ِ غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم می کند !
آنان
ایمانشان
ملاطی
از خون و پاره سنگ و عقاب است.
گفتند:
باد زنده است،
بیدار ِ کار ِ خویش
هشیار ِ کار ِ خویش!
گفتی:
نه ! مرده
باد!
زخمی عظیم مهلک
از کوه خورده
باد!
تو بارها و بارها
با زندگیت شر مساری
از مردگان کشیده ای،
این را من
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند
احساس کرده ام

(احمد شاملو)

آزادی . . .

2009-09-15T17:39:00.002+02:00

Die glücklichen Sklaven sind die erbittertsten Feinde der Freiheit

Marie von Ebner-Eschenbach

برده های خشنود و راضی دشمنان واقعی آزادیند !

ماری فون ابنر اشنباخ نویسنده اطریشی

زندگی . . .

2009-09-12T09:25:00.009+02:00

زندگی همچون بادکنکی است در دستان کودکی
که هميشه ترس از ترکيدن آن لذت داشتن آن را از بين ميبرد !

نکته . . .

2009-09-10T22:11:00.003+02:00

دنیا آنقدر وسیع است که برای همه مخلوقات جا هست. به جای آن که جای کسی را بگیرید، تلاش کنید جای واقعی خودتان را بیابید

(چارلی چاپلین)

بیا د معلم . . .

2009-09-07T17:07:00.009+02:00

پسرك لبو فروش

چند سال پيش در دهي معلم بودم. مدرسه ي ما فقط يك اتاق بود كه يك پنجره و يك در به بيرون داشت. فاصله اش با ده صد متر بيشتر نبود. سي و دو شاگرد داشتم. پانزده نفرشان كلاس اول بودند. هشت نفر كلاس دوم. شش نفر كلاس سوم و سه نفرشان كلاس چهارم. مرا آخرهاي پاييز آنجا فرستاده بودند. بچه ها دو سه ماه بي معلم مانده بودند و از ديدن من خيلي شادي كردند و قشقرق راه انداختند. تا چهار پنج روز كلاس لنگ بود. آخرش توانستم شاگردان را از صحرا و كارخانه ي قاليبافي و اينجا و آنجا سر كلاس بكشانم. تقريباً همه ي بچه ها بيكار كه مي ماندند مي رفتند به كارخانه ي حاجي قلي فرشباف. زرنگترينشان ده پانزده ريالي درآمد روزانه داشت. اين حاجي قلي از شهر آمده بود. صرفه اش در اين بود. كارگران شهري پول پيشكي مي خواستند و از چهار تومان كمتر نمي گرفتند. اما بالاترين مزد در ده 25 ريال تا 35 ريال بود.ده روز بيشتر نبود من به ده آمده بودم كه برف باريد و زمين يخ بست. شكافهاي در و پنجره را كاغذ چسبانديم كه سرما تو نيايد.روزي براي كلاس چهارم و سوم ديكته مي گفتم. كلاس اول و دوم بيرون بودند. آفتاب بود و برفها نرم و آبكي شده بود. از پنجره مي ديدم كه بچه ها سگ ولگردي را دوره كرده اند و بر سر و رويش گلوله ي برف مي زنند. تابستانها با سنگ و كلوخ دنبال سگها مي افتادند، زمستانها با گلوله ي برف.كمي بعد صداي نازكي پشت در بلند شد: آي لبو آوردم، بچه ها!.. لبوي داغ و شيرين آوردم!..از مبصر كلاس پرسيدم: مش كاظم، اين كيه؟مش كاظم گفت: كس ديگري نيست، آقا... تاري وردي است، آقا... زمستانها لبو مي فروشد... مي خواهي بش بگويم بيايد تو.من در را باز كردم و تاري وردي با كشك سابي لبوش تو آمد. شال نخي كهنه اي بر سر و رويش پيچيده بود. يك لنگه از كفشهاش گالش بود و يك لنگه اش از همين كفشهاي معمولي مردانه. كت مردانه اش تا زانوهاش مي رسيد، دستهاش توي آستين كتش پنهان مي شد. نوك بيني اش از سرما سرخ شده بود. رويهم ده دوازده سال داشت.سلام كرد. كشك سابي را روي زمين گذاشت. گفت: اجازه مي دهي آقا دستهام را گرم كنم؟بچه ها او را كنار بخاري كشاندند. من صندلي ام را بش تعارف كردم. ننشست. گفت: نه آقا. همينجور روي زمين هم مي توانم بنشينم.بچه هاي ديگر هم به صداي تاري وردي تو آمده بودند، كلاس شلوغ شده بود. همه را سر جايشان نشاندم.تاري وردي كمي كه گرم شد گفت: لبو ميل داري، آقا؟و بي آنكه منتظر جواب من باشد، رفت سر لبوهاش و دستمال چرك و چند رنگ روي كشك سابي را كنار زد. بخار مطبوعي از لبوها برخاست. كاردي دسته شاخي مال « سردري» روي لبوها بود. تاري وردي لبويي انتخاب كرد و داد دست من و گفت: بهتر است خودت پوست بگيري، آقا... ممكن است دستهاي من ... خوب ديگر ما دهاتي هستيم ... شهر نديده ايم ... رسم و رسوم نمي دانيم...مثل پيرمرد دنيا ديده حرف مي زد. لبو را وسط دستم فشردم. پوست چركش كنده شد و سرخي تند و خوشرنگي بيرون زد. يك گاز زدم. شيرين شيرين بود.نوروز از آخر كلاس گفت: آقا... لبوي هيچكس مثل تاري وردي شيرين نمي شود ... آقا.مش كاظم گفت: آقا، خواهرش مي پزد، اين هم مي فروشد... ننه اش مريض است، آقا.من به روي تاري وردي نگاه كردم. لبخند شيرين و مردانه اي روي لبانش بود. شال گردن نخي اش را باز كرده بود. موهاي سرش گوشهاش را پوشانده بود. گفت: هر كسي كسب و كاري دارد ديگر، آقا... ما هم اين كاره ايم.من گفتم: ننه ات چه اش است، تاري وردي؟گفت: پاهاش تكان نمي خورد. كدخدا مي گويد فلج شده. چي شده. خوب نمي دانم من ، آقا.گفتم: پدرت...حرفم را بريد و گفت: مرده.يكي از بچه ها گفت: بش مي گفتند عسگر قاچاقچي، آقا.تاري وردي گفت: اسب سواري خوب بلد بود. آخرش روزي سر كوهها گلوله خورد و مرد. امنيه ها زدندش. روي اسب زدندش.كمي هم از اينجا و آنجا حرف زديم، دو سه قران لبو به بچه ها فروخت و رفت. از من پول نگرفت. گفت: اين دفعه مهمان من، دفعه ي ديگر پول مي دهي. نگاه نكن كه دهاتي هستيم، يك كمي ادب و اينها سرمان مي شود، آقا.تاري وردي توي برف مي رفت طرف ده و ما صدايش را مي شنيديم كه مي گفت: آي لبو!.. لبوي داغ و شيرين آوردم، مردم!..دو تا سگ دور و برش مي پلكيدند و دم تكان مي دادند.بچه ها خيلي چيزها از تاري وردي برايم گفتند: اسم خواهرش « سولماز» بود. دو سه سالي بزرگتر از او بود. وقتي پدرشان زنده بود، صاحب خانه و زندگي خوبي بودند. بعدش به فلاكت افتادند. اول خواهر و بعد برادر رفتند پيش حاجي قلي فرشباف. بعدش با حاجي قلي دعواشان شد و بيرون آمدند.رضاقلي گفت: آقا، حاجي قلي بيشرف خواهرش را اذيت مي كرد. با نظر بد بش نگاه مي كرد، آقا.ابوالفضل گفت: آ... آقا... تاري وردي مي خواست، آقا، حاجي قلي را با دفه بكشدش، آ...***تاري وردي هر روز يكي دو بار به كلاس سر مي زد. گاهي هم پس از تمام كردن لبوهاش مي آمد و سر كلاس مي نشست به درس گوش مي كرد.روزي بش گفتم: تاري وردي، شنيدم با حاجي قلي دعوات شده. مي تواني به من بگويي چطور؟تاري وردي گفت: حرف گذشته هاست، آقا. سرتان را درد مي آورم.گفتم: خيلي هم خوشم مي آيد كه از زبان خودت از سير تا پياز، شرح دعواتان را بشنوم.بعد تاري وردي شروع به صحبت كرد و گفت: خيلي ببخش آقا، من و خواهرم از بچگي پيش حاجي قلي كار مي كرديم. يعني خواهرم پيش از من آنجا رفته بود. من زيردست او كار مي كردم. او مي گرفت دو تومن، من هم يك چيزي كمتر از او. دو سه سالي پيش بود. مادرم باز مريض بود. كار نمي كرد اما زمينگير هم نبود. تو كارخانه سي تا چهل بچه ي ديگر هم بودند – حالا هم هستند – كه پنج شش استادكار داشتيم. من و خواهرم صبح مي رفتيم و ظهر برمي گشتيم. و بعد از ظهر مي رفتيم و عصر برمي گشتيم. خواهرم در كارخانه چادر سرش مي كرد اما ديگر از كسي رو نمي گرفت. استادكارها كه جاي پدر ما بودند و ديگران هم كه بچه بودند و حاجي قلي هم كه ارباب بود.آقا، اين آخرها حاجي قلي بيشرف مي آمد مي ايستاد بالاي سر ما دو تا و هي نگاه مي كرد به خواهرم و گاهي هم دستي به سر او يا من مي كشيد و بيخودي مي خنديد و رد مي شد. من بد به دلم نمي آوردم كه اربابمان است و دارد محبت مي كند. مدتي گذشت. يك روز پنجشنبه كه مزد هفتگي مان را مي گرفتيم، يك تومن اضافه به خواهرم داد و گفت: مادرتان مريض است، اين را خرج او مي كنيد.بعدش تو صورت خواهرم خنديد كه من هيچ خوشم نيامد. خواهرم مثل اينكه ترسيده باشد، چيزي نگفت. و ما دو تا، آقا، آمديم پيش ننه ام. وقتي شنيد حاجي قلي به خواهرم اضافه مزد داده، رفت تو فكر و گفت: ديگر بعد از اين پول اضافي نمي گيريد.از فردا من ديدم استادكارها و بچه هاي بزرگتر پيش خود پچ و پچ مي كنند و زيرگوشي يك حرفهايي مي زنند كه انگار مي خواستند من و خواهرم نشنويم.آقا! روز پنجشنبه ي ديگر آخر از همه رفتيم مزد بگيريم. حاجي خودش گفته بود كه وقتي سرش خلوت شد پيشش برويم. حاجي، آقا، پانزده هزار اضافه داد و گفت: فردا مي آيم خانه تان. يك حرفهايي با ننه تان دارم.بعد تو صورت خواهرم خنديد كه من هيچ خوشم نيامد. خواهرم رنگش پريد و سرش را پايين انداخت.مي بخشي، آقا، مرا. خودت گفتي همه اش را بگويم – پانزده هزارش را طرف حاجي انداختم و گفتم: حاجي آقا، ما پول اضافي لازم نداريم. ننه ام بدش مي آيد.حاجي باز خنديد و گفت: خر نشو جانم. براي تو و ننه ات نيست كه بدتان بيايد يا خوشتان...آنوقت پانزده هزار را برداشت و خواست تو دست خواهرم فرو كند كه خواهرم عقب كشيد و بيرون دويد. از غيظم گريه ام مي گرفت. دفه اي روي ميز بود. برش داشتم و پراندمش. دفه صورتش را بريد و خون آمد. حاجي فرياد زد و كمك خواست. من بيرون دويدم و ديگر نفهميدم چي شد. به خانه آمدم. خواهرم پهلوي ننه ام كز كرده بود و گريه مي كرد.شب، آقا، كدخدا آمد. حاجي قلي از دست من شكايت كرده و نيز گفته بود كه: مي خواهم باشان قوم و خويش بشوم، اگر نه پسره را مي سپردم دست امنيه ها پدرش را در مي آوردند. بعد كدخدا گفت حاجي مرا به خواستگاري فرستاده. آره يا نه؟زن و بچه ي حاجي قلي حالا هم تو شهر است،‌ آقا. در چهار تا ده ديگر زن صيغه دارد. مي بخشي آقا، مرا. عين يك خوك گنده است. چاق و خپله با يك ريش كوتاه سياه و سفيد، يك دست دندان مصنوعي كه چند تاش طلاست و يك تسبيح دراز در دستش. دور از شما، يك خوك گنده ي پير و پاتال.ننه ام به كدخدا گفت: من اگر صد تا هم دختر داشته باشم يكي را به آن پير كفتار نمي دهم. ما ديگر هر چه ديديم بسمان است. كدخدا، تو خودت كه ميداني اينجور آدمها نمي آيند با ما دهاتي ها قوم و خويش راست راستي بشوند...كدخدا، آقا، گفت: آره، تو راست مي گويي. حاجي قلي صيغه مي خواهد. اما اگر قبول نكني بچه ها را بيرون مي كند، بعد هم دردسر امنيه هاست و اينها... اين را هم بدان!خواهرم پشت ننه ام كز كرده بود و ميان هق هق گريه اش مي گفت: من ديگر به كارخانه نخواهم رفت... مرا مي كشد... ازش مي ترسم...صبح خواهرم سر كار نرفت. من تنها رفتم. حاجي قلي دم در ايستاده بود و تسبيح مي گرداند. من ترسيدم، آقا. نزديك نشدم. حاجي قلي كه زخم صورتش را با پارچه بسته بود گفت: پسر بيا برو، كاريت ندارم.من ترسان ترسان نزديك به او شدم و تا خواستم از در بگذرم مچم را گرفت و انداخت توحياط كارخانه و با مشت و لگد افتاد به جان من. آخر خودم را رها كردم و دويدم دفه ديروزي را برداشتم. آنقدر كتكم زده بود كه آش و لاش شده بودم. فرياد زدم كه: قرمساق بيشرف، حالا بت نشان ميدهم كه با كي طرفي... مرا مي گويند پسر عسگر قاچاقچي...تاري وردي نفسي تازه كرد و دوباره گفت: آقا، مي خواستم همانجا بكشمش. كارگرها جمع شدند و بردندم خانه مان. من از غيظم گريه مي كردم و خودم را به زمين مي زدم و فحش مي دادم و خون از زخم صورتم مي ريخت... آخر آرام شدم.يك بزي داشتيم. من و خواهرم به بيست تومن خريده بوديم. فروختيمش و با مختصر پولي كه ذخيره كرده بوديم يكي دو ماه گذرانديم. آخر خواهرم رفت پيش زن نان پز و من هم هر كاري پيش آمد دنبالش رفتم...گفتم: تاري وردي، چرا خواهرت شوهر نمي كند؟گفت: پسر زن نان پز نامزدش است. من و خواهرم داريم جهيز تهيه مي كنيم كه عروسي بكنند.***امسال تابستان براي گردش به همان ده رفته بودم. تاري وردي را توي صحرا ديدم، با چهل پنجاه بز و گوسفند. گفتم: تاري وردي، جهيز خواهرت را آخرش جور كردي؟گفت: آره. عروسي هم كرده... حالا هم دارم براي عروسي خودم پول جمع مي كنم. آخر از وقتي خواهرم رفته خانه ي شوهر، ننه ام دست تنها مانده. يك كسي مي خواهد كه زير بالش را بگيرد و هم صحبتش بشود... بي ادبي شد. مي بخشي ام، آقا.

صمد بهرنگی

رقص

2009-09-02T18:40:00.004+02:00

رقص ایرانی

چو گل های سپید صبحگاهی

در آغوش سیاهی

شکوفا شو

به پا برخیز و پیراهن رها کن

گره از گیسوان خفته وا کن

فریبا شو

گریزا شو

چو عطر نغمه کز چنگم تراود

بتاب آرام و در ابر هوا شو

به انگشتان سر گیسو نگه دار

نگه در چشم من بگذار و بردار

. . .

* * *

چو رقص سایه ها درروشنی شو

چو پای روشنی در سایه ها رو

گهی زنگی بر انگشتی بیاویز

نوا و نغمه ای با هم بیامیز

دل آرام

میارام

گهی بردار چنگی

به هر دروازه رو کن

سر هر رهگذاری جست و جو کن

به هر راهی نگاهی

به هر سنگی درنگی

برقص و شهر را پر های و هوی کن

(سیاوش کسرایی)

تمام شعر را دراینجا بخوانید . . .

سفر به خیر ( شفیعی کد کنی)

2009-08-31T15:22:00.006+02:00

سفر به خیر

به کجا چنین شتابان ؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
همه آرزویم
اما چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو دوستی خدا را
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

هجرت استاد را در اینجا بخوانید

جایزه برای شکارچی دیکتاتور . .

2009-08-28T19:40:00.003+02:00

انجمن پن آلمان P.E.Nروز گذشته اعلام کرد جایزه هرمان کستن Hermann-Kesten امسال خودرا به بالتزار گارزون Baltasar Garzón Real قاضی اسپانيايی خواهد داد و دلیل آنرا هم اقدامات این قاضی شجاع برای خدماتش به حقوق بشر میباشد. از اقدامات برجسته او تلاش وی و صدور حکم دستگیری ژنرال پینوشه دیکتاتور شیلی برای جنایاتش در سال 1999 میلادی وقتی پینوشه در لندن بود میباشد .از شخصیت های نامی که این جایزه را در سالهای پیشین دریافت نموده اند میتوان از خبرنگار روسی آنا پولیتکوسکایا Anna Politkowskaja و خبر نگار و نویسنده ارمنی تبار ترک هرانت دينک Hrant Dink نام برد .

پرنده بودن

2009-08-27T19:12:00.005+02:00

پرنده بودن

پرنده بودن روزی پرنده وار شدن

و از بهار گذشتن

به آن حقیقت نومیدوار پاسخ گفتن

به آن حقیقت تلخ

و با ردای پریشان باد از همه ی شهرهای خفته گذشتن

و درتمامی راه

چه ناامیدان دیدن

پرنده وار شدن

و در حقیقت روشن

همیشه رازی بودن

محمود مشرف آزاد تهرانی (م.آزاد)

اون شب وقتی . . .

2009-08-23T13:28:00.004+02:00

اون شب وقتی به خونه رسیدم دیدم همسرم مشغول آماده کردن شام است، دست شوگرفتم و گفتم: باید راجع به یک موضوعی باهات صحبت کنم. اون هم آروم نشست و منتظر شنیدن حرف های من شد. دوباره سایه رنجش و غم رو توی چشماش دیدم.اصلا نمی دونستم چه طوری باید بهش بگم، انگاردهنم باز نمی شد. هرطور بودباید بهش می گفتم و راجع به چیزی که ذهنم رومشغول کرده بود، باهاش صحبت می کردم. موضوع اصلی این بود که من می خواستم از اون جدا بشم. بالاخرههرطور که بود موضوع رو پیش کشیدم، از من پرسیدچرا؟! اما وقتی از جواب دادن طفره رفتم خشمگین شد و در حالی که ازاتاق غذاخوری خارج می شد فریادمی زد: " تو انسان نیستی" .اون شب دیگه هیچ صحبتی نکردیم و اون دایم گریهمی کرد و مثل باران اشک میریخت، می دونستم که می خواست بدونه که چه بلایی بر سر عشق مون اومده وچرا؟ اما به سختی می تونستم جواب قانع کننده ای براش پیدا کنم، چرا که من دلباخته یک دختر جوان شده بودم و دیگه نسبت به همسرم احساسی نداشتم. من واون مدت ها بود که با هم غریبه شده بودیم من فقط نسبت به اون احساس ترحم داشتم. بالاخره با احساس گناه فراوان موافقتنامه طلاق رو گرفتم، خونه،30درصد شرکت و ماشین رو به اون دادم. اما اون یک نگاه به برگه ها کرد وبعد همه رو پاره کرد. زنی که بیش از 10 سال باهاش زندگی کرده بودم تبدیل به یک غریبه شده بود و من واقعا متاسف بودم ومی دونستم که اون 10 سال ازعمرش رو برای من تلف کرده و تمام انرژی وجوانی اش رو صرف من و زندگی بامن کرده، اما دیگه خیلی دیر شده بود و من عاشق شده بودم. بالاخره اون باصدای بلند شروع به گریه کرد، چیزی که انتظارشرو داشتم. به نظر من این گریه یک تخلیه هیجانی بود. بالاخره مسئله طلاق کم کم داشت براش جا می افتاد فردای اون روز خیلی دیر به خونه اومدم و دیدمکه یک نامه روی میز گذاشته!به اون توجهی نکردم و رفتم توی رختخواب و بهخواب عمیقی فرو رفتم. وقتی بیدار شدم دیدم اون نامه هنوز هم همون جاست،وقتی اون رو خوندم دیدم شرایط طلاق رو نوشته. اون هیچ چیز از من نمیخواست به جز این که در اینمدت یک ماه که از طلاق ما باقی مونده بهش توجه کنم اون درخواست کرده بود که در این مدت یک ماه تاجایی که ممکنه هر دومون به صورت عادی کنار هم زندگی کنیم، دلیلش هم ساده و قابل قبول بود: پسرمون درماه آینده امتحان مهمی داشت و همسرم نمیخواست که جدایی ما پسرمون رودچار مشکل بکنه! این مسئله برای من قابل قبول بود، اما اون یک درخواست دیگه هم داشت: از من خواسته بود که بیاد بیارم که روز عروسی مون من اونرو روی دست هام گرفته بودم و به خانه آوردم ودرخواست کرده بود که در یکماه باقی مونده از زندگی مشترکمون هر روز صبح اون رو از اتاق خواب تا دم در به همون صورت روی دست هام بگیرمو راه ببرم.خیلی درخواست عجیبی بود،با خودم فکر کردم حتما داره دیونه می شه. امابرای این که آخرین درخواستش رو رد نکرده باشم موافقت کردم. وقتی این درخواست عجیب و غریب رو برای دوست دخترم تعریف کردم اون با صدای بلندخندید گفت: به هرحال باید بامسئله طلاق روبرو می شد، مهم نیست داره چه حقه ایی به کار می بره !مدت ها بود که من و همسرم هیچ تماسی با هم نداشتیم تا روزی که طبق شرایط طلاق که همسرم تعیین کرده بود من اون رو بلندکردم و در میان دست هامگرفتم. هر دومون مثل آدم های دست و پاچلفتی رفتار می کردیم و معذب بودیم! پسرمون پشت ما راه می رفت و دست می زد و میگفت: بابا مامان رو تو بغل گرفته راه می بره ! جملات پسرم دردی رو دروجودم زنده می کرد، از اتاقخواب تا اتاق نشیمن و از اون جا تا در ورودی حدود 10متر مسافت رو طی کردیم. اون چشم هاشو بست و به آرومی گفت: راجع به طلاق تا روز آخر به پسرمون هیچی نگو! نمی دونم یک دفعه چرا اینقدر دلم گرفت و احساس غم کردم. بالاخره دم در اون رو زمین گذاشتم، رفت و سوار اتوبوس شد و به طرف محل کارش رفت، من هم تنها سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم.روز دوم هر دومون کمی راحت تر شده بودیم، میتونستم بوی عطرشو استشمام کنم. عطری که مدتها بود از یادم رفته بود.با خودم فکر کردم من مدتهاست که به همسرم به حد کافی توجه نکرده بودم.انگار سالهاست که ندیدمش، من از اون مراقبت نکرده بودم. متوجه شدم که آثار گذر زمان بر چهره اش نشسته، چندتا چروک کوچک گوشه چماش نشسته بود،لابه لای موهاش چند تا تار خاکستری ظاهرشده بود! برای لحظه ای باخودم فکر کردم: خدایا من با او چه کار کردم؟!روز چهارم وقتی اون رو رویدست هام گرفتم حس نزدیکی و صمیمیت رو دوباره احساس کردم. این زن، زنی بودکه 10 سال از عمر و زندگی اش رو با من سهیم شده بود. روز پنجم و ششم احساس کردم، صیمیت داره بیشتر وبیشتر می شه،انگار دوباره این حس زنده شده و دوباره داره شاخ و برگ می گیره. من راجع به این موضوع به دوست دخترم هیچی نگفتم. هر روز که می گذشت برام آسون تر و راحت تر می شد که همسرم رو روی دست هام حمل کنم و راه ببرم، باخودم گفتم حتما عضله هامقوی تر شده. همسرم هر روز با دقت لباسش روانتخاب می کرد. یک روز در حالیکه چند دست لباس رو در دست گرفته بود احساس کرد که هیچ کدوم مناسب واندازه نیستند! با صدای آروم گفت: لباسهام همگی گشاد شدن. و من ناگها نمتوجه شدم که اون توی این مدت چه قدر لاغر ونحیف شده و به همین خاطر بودکه من اون رو راحت حمل می کردم، انگار وجودش داشت ذره ذره آب می شد. گویی ضربه ای به من وارد شد، ضربه ای که تا عمق وجودم روتوی این مدت کوتاه اون چقدر درد و رنج رو تحملکرده بود، انگار جسم وقلبش ذره ذره آب می شد. ناخود آگاه بلند شدم وسرش رو نوازش کردم. پسرم این منظره که پدرش ، مادرش رو در آغوش بگیره وراه ببره تبدیل به یک جزءشیرین زندگی اش شده بود. همسرم به پسرم اشاره کرد که بیاد جلو و به نرمی و با تمام احساس اون رو در آغوش فشرد. من روم رو برگردوندم، ترسیدم نکنه که در روزهای آخر تصمیمم رو عوض کنم. بعد اون رو در آغوش گرفتم و حرکت کردم.. همون مسیر هر روز، از اتاق خواب تا اتاقنشیمن و در ورودی. دستهای اون دور گردن من حلقه شده بود و من به نرمی اونرو حمل می کردم، درست مثل اولین روز ازدواج مون. روز آخر وقتی اون رو درآغوش گرفتم به سختی میتونستم قدم های آخر رو بردارم. انگار ته دلم یک چیزی می گفت: ای کاش این مسیر هیچ وقت تموم نمی شد! پسرمون رفته بودمدرسه، من در حالی که همسرم در آغوشم بود با خودم گفتم: من در تمام این سالها هیچ وقت به فقدان صمیمیت و نزدیکی در زندگی مون توجه نکرده بودم.اون روز به سرعت به طرف محل کارم رانندگی کردم، وقتی رسیدم بدون این که در ماشین رو قفل کنم ماشین رو رها کردم، نمیخواستم حتی یک لحظه درتصمیمی که گرفتم، تردید کنم. دوست دخترم در روباز کرد، و من بهش گفتم که متاسفم، من نمی خوام از همسرم جدا بشم! اون حیرت زده به من نگاه می کرد،به پیشانیم دست زد و گفت: ببینم فکر نمی کنی تب داشته باشی؟ من دستشوکنار زدم و گفتم: نه! متاسفم، من جدایی رو نمیخوام، این منم که نمی خوام از همسرم جدا بشم. به هیچ وجه نمی خوام اون رواز دست بدم. زندگی مشترک من خسته کننده شده بود، چون نه من و نه اون تایک ماه گذشته هیچ کدوم ارزش جزییات و نکات ظریف رو در زندگی مشترکمون نمی دونستیم. زندگی مشترکمون خسته کننده شده بود نه به خاطر اینکه عاشق هم نبودیم بلکه به این خاطر که اون رو از یاد برده بودیم
.من حالا متوجه شدم که از همون روز اول ازدواجمون که همسرم رو در آغوشگ رفتم و پا به خانه گذاشتم موظفم که تا لحظه مرگ همون طور اون رو در آغوش حمایت خودم داشته باشم. دوست دخترم انگارتازه از خواب بیدار شده باشه درحالی که فریاد می زد در رو محکم کوبید و رفت.من از پله ها پایین اومدم سوار ماشین شدم و به گل فروشی رفتم. یک سبد گل زیبا و معطر برای همسرم سفارش دادم.دختر گل فروش پرسید: چه متنی روی سبد گل تون مینویسید؟و من در حالی که لبخند می زدم نوشتم: از امروزصبح، تو رو در آغوش مهرم می گیرم و حمل می کنم، تو روبا پاهای عشق راه می برم، تا زمانی که مرگ،ما دو نفر رو از هم جدا کنه.درسته، جزئیات ظریفی توی زندگی ما هست که ازاهمیت فوق العاده ای برخورداره، مسائل و نکاتی که برای تداوم و یک رابطه، مهم و ارزشمندند.این مسایل خانه مجلل، پول، ماشین و مسایلی ازاین قبیل نیست.. این ها هیچکدوم به تنهایی و به خودی خود شادی آفرین نیستند. پس در زندگی سعی کنیدزمانی رو صرف پیدا کردن شیرینی ها و لذت های ساده زندگی تون کنید.چیزهایی رو که از یاد بردید، یادآوری و تکرارکنید و هر کاری رو که باعث ایجاد حس صمیمیت و نزدیکی بیشتر و بیشتر بین شما و همسرتون می شه، انجام بدید. زندگی خود به خود دوام پیدا نمی کنه. این شما هستید که باید باعث تداوم زندگی تون بشید.اگر این داستان رو برای فرد دیگه ای نقل نکنیدهیچ اتفاقی نمی افته،اما یادتون باشه که اگه این کار رو بکنیدشاید یک زندگی رو نجات بدید.

داستان فوق را دوست بسیار عزیزی برایم ارسال نموده که ضمن تشکر از او آنراعینا بدون دخل و تصرفی اینجا قرار دادم.

شهر قصه

2009-08-21T18:53:00.004+02:00

آنزمانهایی که هر حرفی زمان خودش را و هر نکته مکان خویش را داشت همان زمانی که معبد و مسجد جای دعا و میخانه جای صفا و اگر جفایی بود تنها از یار بیوفا هر کوی و برزنی و محله ایی شهرقصه هایی را میماندند عین شهر قصه بیژن که هر کسي کار خودش بار خودش آتيش به انبار خودش بود. افسوس و صد افسوس نه اهالی آن دنیای قشنگ و نه مردم این دنیای آشفته بازار امروز هنوز نفهمیدند و نمیخواهند بدانند که آیا روباه ملا بود یا اینکه ملا روباه .

ارغوان

2009-08-18T18:52:00.002+02:00

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوا؟
یا گرفته است هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
آفتابی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
که چو بر می کشم از سینه نفس
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
باد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد
ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید
چون دل من که چنین خون ‌آلود
هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان
این چه راز ی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می اید ؟
که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزاید ؟
ارغوان پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این درد غم می گذرند ؟
ارغوان خوشه خون
بامدادان که کبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگیر
به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

(ه.الف. سایه)

شعر ارغوان با صدای هوشنگ ابتهاج -( ه. الف. سایه ) تار: محمد رضا لطفی بشنویید . . .

شکست سکوت . . .

2009-08-16T12:00:00.005+02:00

با تمامی حکایات تلخ دو ماهه گذشته که با ریخته شدن خون ویا به اسارت در آمدن زنان و مردان سلحشور این سرزمین مظلوم همراه بود , دست آورد های گرانقدر فراوانی را به همراه داشت که با گذشت هر روز بر تعدادشان افزوده تر نیز میگردد که بعنوان مثال بالاترین آن شکستن تابوها و سکوت مرگبار حاکم بر جامعه این سالها بود . امروزه دیگر خطوط قرمز رنگ باخته اند و ترس و بیم واژه های بیگانه ایی بیش نیستند و تهدید و ارعاب هم دیگر کارساز نیستند, که بعنوان مثال میتوان از مصاحبه های والدین شهدا و اسر با رسانه های خارج تا گرد هم آیی بدون مجوز مردم در هر گوشه وکناری و برای هر بهانه ایی اشاره کرد .دیگر شعار هایی است که داده میشوند و بنا بر واکنش نیروهای سرکوبگر هر روز تند تر و تند تر میشوند جای تامل دارد که اینهم باز برمیگردد به آگاهی مردم و اینکه حال میدانند دنبال چه هستند و برای همین هم هست که از سیاسیون و رهبران خود یک گام جلوترند که بجای آنکه دنبال آنها روان گردند و اشتباه نسل قبل که ماباشیم را مرتکب شوند بلکه آنها رهبرانشان را به دنبال خود میکشند و از آنان رهبرانی آنگونه که نیاز حرکتشان میباشد میسازند که در این مورد میتوان به عملکرد آقای کروبی در این دو ماهه نگاهی انداخت وبه این ادعا صحه گذاشت انصافا چه کسی میتوانست تا چند ماه پیش حتی فکرش را بکند این پیر مرد منادی مظلومین گردد.در هر صورت نامه او اگرچه مربوط به اعمال و رفتار مامورین در جنایات اخیر بود اما مسببی شد که قربانیان سابق , از آغاز حکومت دینی ترقیب بشوند و حکایات تلخی که سالها چون بختکی بر زندگیشان افتاده را بر ملا سازند و شهادت بدهند اینگونه رفتار ددمنشانه تنها مربوط به اعتراضات اخیر نبوده است و سنتی دیرین در این نظام بوده است. متاسفانه این رازهای نهان ولی عیان در طول این سالها برهمگان آشکار بود که گروهی از ترس واهمه و گروهی برای جایگاه خود و مقام و منزلت دم نزدند که برخی شاهدیم خود در دام افتادند که هدف از این نوشته نه سرزنش آنان و نه تسویه حسابی میباشد بلکه دادن این بشارت که با برملا شدن چنین حوادثی در تمامی دوران و در تمامی اقلیمها به سرنگونی ظالمان منجر گشته که در مورد ما نیز به چنان فرجامی نیز خواهد رسید اگرچه زمان برد.
در این رابطه :
زندان و اعتراف از زبان فخرالسادات محتشمی و فرشته قاضی بخوانید: . . .

گزارش تجاوز در زندان اوین:خانم مارینا نعمت ببینید . . .

تجاوز به زنان زندانی در زندان های سنندج

2009-08-13T10:45:00.001+02:00

افشاگری رویا طلوعی
طلوعی، از فعالان حقوق زنان و حقوق بشر کردستان، که از ایران خارج شده بود، در امریکا اجازه اقامت یافت.
ساندی دیلی تلگراف مصاحبه تازه ای را از او منتشر کرده که تکمیل کننده اولین مصاحبه وی، پس از خروج از ایران و رسیدن به کشور ترکیه، با رادیو فردا است. او یکبار دیگر در این مصاحبه از عزم خود به دور جدید افشاگری و فعالیت برای دفاع از حقوق زنان کرد و حقوق بشر درایران و بویژه کردستان می گوید و از فجایعی که در زندان بر زنان زندانی اعمال می شود. او بار دیگر اطلاعاتی را درباره بازجوی خود که معاون دادستان سنندج است تکرار می کند و می گوید:
از من در زندان به زور اعتراف گرفتند. برای گرفتن این اعتراف نه تنها مرا کتک زدند، بلکه به من تجاوز نیز کردند و سرانجام نیز تهدید کردند که اگر به آنچه می گویند اعتراف نکنم دو فرزندم را در مقابل چشمانم آتش خواهند زد.
تجاوز به زنان زندانی توسط ماموران امنیتی امری عادی است. آنها با این روش از زنان زندانی اعتراف می گیرند.
ساندی تلگراف می نویسد:
«... وقتی طلوعی درباره تجربه خودش در زندان صحبت می کند، صدایش پائین می آید، بغض راه گلویش را می بندد، دلش نمی خواهد پسر 6 ساله اش نیما، که در رستوران هتل محل مصاحبه، با فاصله ای کم مشغول خوردن پیتزاست حرف های او را بشنود.
می گوید: "چهار مرد و سه زن مسلح شبانه به خانه ام حمله کردند و من را با خودشان بردند. بچه هایم گریه می کردند. تمام شب بازجو های مختلف از من بازجویی کردند و بعد من را به زندان انفرادی انداختند. با یک پتو و یک لیوان که برای ادرار هم باید از آن استفاده می کردم. در یک سلول انفرادی. شش شب پیاپی در زیر زمین زندان بازجویی شدم. بازجو ها از من می خواستند که اعتراف کنم در تظاهراتی که برای "شوانه"، در سنندج بر پا شده بود نقش رهبری داشته ام. فهرستی را جلوی من گذاشته و می خواستند که من آنها را بعنوان همکارانم تائید کنم. من قبول نکردم. بعد از شش شب، روش بازجوئی که گاه با سیلی همراه بود عوض شد. من را با دو مرد در یک اتاق تاریک و کوچک تنها گذاشتند. یکی از آنها که خودش را امیری معرفی کرد، معاون دادستان بود. مرد دیگر بسیار بد دهن بود و به سبک اوباش حرف می زد. آنها پشت سر هم به من سیلی زدند. آنها با من کاری را کردند که هیچ زنی هرگز نباید تجربه کند. امیری گفت که تو را دار می زنم، اما قبل از آن، بلایی به سرت می آورم که نتوانی، دهنت را اینجا باز کنی. آنها به من تجاوز کردند. حمله و تجاوز آنها باعث کبودی و خونریزی من شد. شب بعد به من تجاوز نکردند اما گفتند که فرزندانت را می آوریم و در مقابل چشمانت آنها را آتش می زنیم.
من، سرانجام در هم شکستم. گفتم امضا می کنم که با رسانه های بیگانه مصاحبه کرده ام و رهبری تظاهرات برعهده داشته ام، علیه رژیم توطئه کرده ام.
چند شب پس از این اعتراف، از زندان انفرادی به زندان عمومی زنان منتقل شدم. در این بند زنانی را دیدم با پاهای زخمی و چرکین بر اثر ضربات شلاق.
پس از 66 روز زندان، با قرار وثیقه آزاد شدم. همراه با نیما از ایران گریخته و وارد ترکیه شدم. دختر چهارده ساله ام شیما نیز بعدا به من پیوست. و اکنون به امریکا رسیده ام.
( آنچه رویا طلوعی درباره تجاوز و علائم آن، مانند کبودی ران می گوید، کاملا شبیه گزارش پزشکی قانونی در پرونده زهرا کاظمی خبرنگار بین المللی مقیم کانادا ست که در تهران و توسط قاضی مرتضی و معاون او "بخشی” بازجوئی شد!)
http://yavarostvar.blogspot.com/2009/08/blog-post_7358.html
از پیک نت

Bella ciao خدا حافظ زیبا . . .

2009-08-12T21:06:00.002+02:00

با زیر نویس فارسی در اینجا ببینید ...

ایستگاه

2009-08-10T08:30:00.004+02:00

در سفر زندگی نشستن در قطار خوب و زیبا چندان اهمیتی ندارد بلکه مهم اینست که انسان در ایستگاه خوبی پیاده شود!

آندره زیگفرید

اعترافات

2009-08-07T19:55:00.005+02:00

من و همنسل هایم این امکان را داشته ایم که دو دوره تاریخی سرزمینمان را ببینیم و همین هم دستاویزی بوده که از آغاز دوره تازه پیوسته خواسته و ناخواسته هر پدیده و رویدادی را با قبل از دگرگونی و بعد از آن محک بزنیم وباهم مقایسه کنیم . غلو نیست که بگویم متاسفانه تا به امروزمن خود شخصا حتی به یک مورد برخورد نکرده ام مزیتی به گذشته داشته باشد تا اینجا که حتی مراسم مذهبی آنزمان هم به خیلی دلایل به حال ارجحیت داشتند که غرض من در این مطلب پرداختن به آن نمیباشد.این روزها که شاهد موج تازه ایی از اعترافات و محاکمه میباشیم که ماهیت آن برهمگان روشن میباشد و در باره اش هم همه مینویسند و جملگی متفق القولند که هم از ارزشهای انسانی بدور میباشد و هم فاقد وجاهت قانونی و شرعی و عرفی هم ندارد.در آغاز دهه 50 که در اذعان عمومی و حتی جهانیان آنزمان را اوج قدرت حکومت سابق میدانستند درست همانزمان رسانه ها خبر از دستگیری دو فوتبالیست معروف را دادند و بدنبال آن ظاهر نمودنشان در تلویزیون و مجبور نمودنشان به اعتراف متاسفانه هر دو آنها به تیم محبوب من که در آنموقع نوجوانی بیش نبودم تعلق داشتند .مشاهده آنها برایم ضربه ایی بود که تحقیر شدنشان را تحقیر خود میپنداشتم و نوعی شکستن اما دلیلی نشد که با آنکه همانطور که اشاره کردم کوچک بودم و از بازیهای سیاسی و قدرتنماییها بیخبر با وصف این نمایش اما احساسی نهانی و ناشناخته باعث میشد که این بازیکن محبوبم و همبازیش را بیشتر از پیش دوست بدارم و به او احترام بگذارم و وقتی در جامعه هم با دیگران برمیخوردم میدیدم همین احساس را آنها هم دارند حتی کسانی که آنها را نمیشناختند . نتیجه اینکه رژیم بجای اینکه بتواند آنان را و هم فکران و . . . بشکند , خود شکست و نه اینکه از محبوبیت این قهرمانان کم نشد به آن افزوده هم شد . بیاد میاورم بعد از آن طرفداران تیم رقیب این دو را از باقی تیم جدا ساخته و از گزند شعارها و کرکری های خود مبرا نمودند و حتی سران تیمشان هم به تب وتاب افتادند که به تیم خود جلبشان کنند . بعد از دگرگونی از همان ابتدا سردمداران تازه به قدرت رسیده برای به رخ کشیدن زورشان متوسل به این تجربه شکست خورده شدند و هر از چند گاهی اسرای خودرا در صفحه تلویزیون ظاهر نموده وآنان را وادار به اعتراف نمودند که الان هم اینکار عبث را بصورت فله ایی در حال اجرایش میباشند, که نتیجه اش از همان ابتدا تنها خود ارضایی احمقانه ایی برای مجریانش بود وبس , سرانجامش هم همان سرنوشت سیستم سابق خواهد بود اگر چه چند روزی هم طول بکشد .

برای دخترم ندا آقاسلطان، شعری از شمس لنگرودی

2009-08-02T21:18:00.001+02:00

دخترم!
سنت‌شان بود
زنده به گورت كنند
تو كشته شدى
ملتى زنده به گور مى‌شود.
ببين كه چه آرام سر بر بالش مى‌گذارد
او كه پول مرگ تو را گرفته
شام حلال مى‌خورد.
تو فقط ايستاده بودى
ادامه . . .

این شعر را با صدای خود شاعر بشنوید

چاره

2009-07-31T20:39:00.003+02:00

در سالهای اخیردر اینجا (آلمان) چاپ کتابهایی مد شده که هر وقت چند جلدی یه چاپ میرسد که نویسندگان این کتابها بیشتر مردم عادی هستند که سرگذشت خود را به تحریر در میاورند و آنهم پیروزی آنها بربیماری سرطان از انواع لاعلاج وبدخیمش که در کل تمامی این اشخاص در یک نکته دلیل پیروزیشان را در چند عامل میدانند, تشخیص بموقع بیماری اراده قویشان حمایت اطرافیان و روحیه شاد و قوی و . . . آنچه که بالااشاره شد را با اوضاع و احوال سی ساله و امروزمیهنم مقایسه میکنم میبینم تمام شرایط پیروزی بر بیماری سه دهه را که شباهت فراوانی به سرطان را دارد دارا میباشیم مرض خودرا که حکومت دینی میباشد را همگی شناخته ایم حتی آنهایی که در طول این سالیان آنراشاید غده ایی خوش خیم و درمان پذیر میپنداشتند هم دیگر باور نموده اند تنها رهایی از بیخ و بن کندنش میباشد و بس . در مورد اراده قوی هجوم و حظور مردم از لحظه به تاراج رفتن آرایشان وباز پس گرفتن آن تا راهپیماییهای ملیونیشان دادن هزینه های سنگین از شهادت جوانان و اسارتشان شکستن سر ودستشان . . . و امروزه که مادران داغ جوان دیده بر خلاف معمت مادران که بر سینه بکوبند و چنگ بر روی بکشند به استواری البرز ایستاده اند و با مصاحبه ها و افشاگری ها راه جگر گوشه هایشان را میروند و رسا تر از بقیه قریاد بر میاوردند نترسین نترسین ما همه با هم هستیم .حمایت اطرافیان در این مورد هم میهنان دور از یار ودیار میتوان گفت از همان دقایق اول اعتراضات در گوشه و کنار جهان با هر آنچه و هر توانی داشتند با بر گزاری راهپیماییها و گردهمایی ها و اعتصاب غذا و . . . که همچنین ادامه دارد از هر صتقی , مسلکی و مرامی نشان دادند که در کنارهم وطنان خود برای غلبه بر این مرض میباشند و صدای مظلومیت و حقوق از دست رفته هم میهنان خودشان را به گوش جهانیان میرسانند تا, جهانیان بدانند کسانی که در طول این سی سال مرگ بر این و آن گفته و خواهان نابودی قومی و ملتی بودند و . . . مردم واقعی این سرزمین اهورایی نبوده اند ,که مزدورانی بودند که در تمام این دوران مردم صلح دوست ایران زمین را به اسارت گرفته بودند و دسته دسته از آنان را در زندانها شکنجه کرده وبه جوخه های اعدام سپرده اند و امروز در خیابانها دختران و پسران و زنان و مردان سلحشور آزادیخواه را به خاک و خون میکشند که با گذشت هر لحظه ایی, حال بیشتر از پیش بر همه این امر بارز میگردد که این بیماری در حال تباه و نابود شدن است و به همین زودی زود, مردم ماهم کتاب غلبه خود بر سرطانشان را به رشته تحریر در خواهند آورد تا خلق هایی که از درد مشابه در رنجند آنرا شیوه مبارزه خود قرار دهند.

۲۵ يولی در شهر دوسلدورف

2009-07-25T21:37:00.006+02:00

برای اطلاعات بیشتر به سایت آزادی برای ایران مراجعه نمایید . . .

نهمین سالگردِ درگذشت احمد شاملو

2009-07-22T21:13:00.002+02:00

چند دریا اشك می‌باید

تا در عزای اردو اردو مرده بگرییم؟

چه مایه نفرت لازم است

تا بر این دوزخ دوزخ نابه‌كاری‌ بشوریم؟

بیانیه‌ کانون نویسندگان ایران به مناسبت نهمین سالگردِ درگذشت احمد شاملو ادامه مطلب . . .

نماز عشق , وحدت و . . .

2009-07-18T17:39:00.008+02:00

شوق

برکرده ام سر

از رخنه ای در سینه سنگ

آری بهارم من در این تنگ

تنها اگر باد

تنها اگر ابری و بارا

تنها اگر خورشید بود این گل نمی رست

ای سایه ابر

ای دامن ابر

ای تیغ خورشید

ای جام باران

این گل نمی بود

گلدانه را گر شوق گل گشتن نبودی

در گریبان

* * *

سیاوش کسرایی

تصاوبر از نماز جمعه سبز تهران

نترسون

2009-07-11T09:58:00.002+02:00

18 تیر 88

کجا پروانه ترسید از حریر شعله پوشیدن

کجا شبنم هراسید از شراب نور نوشیدن

از این شب گوشه خاموش از این تکرار بی رویا

سلام ای صبح آزادی، سلام ای روشن فردا ...

از ترانه جدید داریوش نترسون گوش کنید . . .

سخنرانی مخملباف در اتحادیه اروپا در آستانه 18 تیر . 1

2009-07-10T23:17:00.000+02:00

18 تير

2009-07-04T14:30:00.001+02:00

مسئولیت تاریخی ماست که به اعتراض خود ادامه دهیم . . .

2009-07-01T19:32:00.004+02:00

متن کامل اطلاعیه . . .

برای مشاهده در اندازه بزرگتر روی عکس کلیک کنید .

خانه ام آتش گرفته ست

2009-06-28T19:07:00.000+02:00

مرگ ‚ من را

2009-06-25T19:31:00.007+02:00

من برگ را سرودی کردم

سر سبز تر ز بیشه

من موج را سرودی کردم

پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم

پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل

من برگ را سرودی کردم

پرتپش تر از دل دریا

من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حیات

من مرگ را

سرودی کردم

احمد شاملو

روی عکس کلیک کنید

گردهمایی ها در همبستگی با مبارزات مردم . . .

2009-06-24T18:45:00.001+02:00

گردهمایی در همبستگی با مبارزات مردم و اعتراض به سرکوب وحشیانه در ایران در شهرهای بوخوم .کلن و دوسلدورف ادامه مطلب . . .

ندای . . .

2009-06-22T20:40:00.003+02:00

ندای سرزمین بشنوید . . .

باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد

2009-06-21T19:24:00.012+02:00

تو را چه سود از باغ و درخت

که با یاس ها

به داس سخن گفته ای؟

آنجا که قدم برنهاده باشی

گیاه از رُستن تن می زند

چرا که تو

تقوای خاک و آب را.

هرگز باور نداشتی

فغان ! که سرگذشت ما

سرود ِ بی اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود

که از فتح ِ قلعه ِ روسپیان..

بازمی آمدند

باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد

که مادران ِ سیاه پوش-

داغ داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب

و باد -

هنوز از سجاده ها

سر برنگرفته اند .

از شعر شاملو

آن خس و خاشاک . . .

2009-06-21T11:38:00.001+02:00

گردهمآیی همبستگی با جنبش گسترده مردمی ای

2009-06-20T20:27:00.002+02:00

صدها نفر از هموطنان مقیم شهر دورتموند ( Dortmund ) آلمان امروز 20 یونی در جلوی کلیسای رینول( Reinol )با پلاکاتهایی در دست و دادن شعار هایی به زبان فارسی و آلمانی همبستگی خودرا باجنبش گسترده هم میهنان داخل کشور اعلام داشتند ادامه . . .

آن خس و خاشاک تویی

پست‌تر از خاک تویی

شور من‌ام، نور من‌ام

عاشق رنجور من‌ام

زور تویی، کور تویی

هاله‌ی بی‌نور تویی

دلیر بی‌باک من‌ام

مالک این خاک من‌ام

آزادی

2009-06-18T19:29:00.000+02:00

با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید؟

2009-06-17T19:22:00.003+02:00

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید
پروازرا علامت ممنوع میزنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟
گیرم که می زنید
گیرم که میبرید
گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید؟

مشعل شب شکن شو . . .

2009-06-15T17:49:00.000+02:00

آتش

2009-06-14T11:40:00.003+02:00

این آتش تا کی گیرد دامنتان ؟

پیام خانم سیمین بهبهانی

2009-06-11T12:18:00.005+02:00

نتوانستم خود را به انتخاب یکی از این چهار تن راضی کنم!

با همین صدای تنها میگویم که این گونه انتخاب را درست نمیدانم و به هیچ یک از نامزدها رای نمی‌دهم ادامه...

وطنم

2009-06-09T20:25:00.000+02:00

نکته

2009-06-03T20:54:00.004+02:00

با سلامی دوباره . . .

لحظه ها را باید شکار کرد نه اینکه شکار لحظه ها شد !!!

مرخصى اجبارى

2009-05-17T11:23:00.001+02:00

متاسفانه به اطلاع دوستان بايد برسانم بعلت ناملايمتيهاي تكنيكي كامپيوتر تا مدتي بروز نخواهم بود اما به يكايك شما سر خواهم زد و سعي خواهم كرد هرچه زودتر با دستانى پر وحكاياتي ديگر باز گردم .تا حظوري ديگر براي يكايك شما ياران تندرستي و شادي آرزومندم .

وای باران . . .

2009-05-07T18:28:00.003+02:00

وای ، باران

باران ؛

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

از آبی خاکستری سیاه (حمید مصدق)

تمام شعر را اینجا میتوانید بخوانید . . .

به سلامتی

2009-05-01T06:00:00.005+02:00

به سلامتیِ

به سلامتیِ ديوار

نه به خاطرِ بلنديش،

واسه اين‌که هيچ‌وقت !

پشتِ آدم رو خالی نمي‌کنه

به سلامتیِ دريا

نه به خاطرِ بزرگيش،

واسه يک‌رنگيش

به سلامتیِ سايه

که هيچ‌وقت آدم رو تنها !

نمی ذاره

به سلامتیِ پرچم ايران

که

سه ‌رنگه !

تخم‌مرغ

که دورنگه !

رفيق

که يه ‌رنگه !
**

به سلامتیِ همه اونايی

که

دوسشون داريم و

نمیدونن

دوسمون دارن و نمي‌دونيم

به سلامتیِ نهنگ

گنده‌لات درياست که

به سلامتیِ زنجير

نه به خاطر اين‌که درازه,

به خاطر اين‌که به هم !

پيوستس

به سلامتیِ خيار

نه به خاطر «خ»ش،

فقط به خاطر «يار»ش

به سلامتیِ شلغم

نه به خاطر «شل»ش،

به خاطر

«غم»ش

به سلامتیِ کرم خاکی

نه به خاطر کرم‌بودنش،

به خاطر خاکی‌بودنش

به سلامتیِ پل عابر پياده

که هم مردا از روش رد !

مي‌شن هم نامردا

به سلامتيِ برف

که هم روش سفيده هم

توش

به سلامتيِ رودخونه

که اون‌جا سنگای بزرگ

هوای سنگای کوچيکو

دارن

به سلامتيِ گاو

که نمي‌گه من،

میگه ما

به سلامتيِ دريا

که ماهی گنديده‌هاشو دور

نمی ریزه

به سلامتیِ اون

که

هميشه راستشو مي‌گه

به سلامتیِ سنگ بزرگ

دريا

که سنگای ديگه رو

می‌گيره دورش

به سلامتیِ بيل

که هرچه ‌قدر بره تو

خاک،

بازم برّاق‌تر می‌شه

به سلامتیِ دريا

که قربونياشو پس مي‌آره

به سلامتیِ تابلوی ورود

ممنوع

که يه‌تنه يه اتوبان رو

حريفه

به سلامتیِ سرنوشت

که نمي‌شه اونو از سر

نوشت

با سیاس از مرجانک برای ارسال این شعر زیبا.

اسم

2009-04-24T18:21:00.000+02:00

میگویند آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری که حکایت امروز ماست در بلاد غرب که با ارایه برگ شناسایی متوجه میشوییم اسامی عربی که یدک میکشیم هم خوانی .و همسانیش با اسامی تروریستها و بمب گذارها از یک سو و بعد هم ملیت ایرانی ما و مجبوبیت روز افزونش از سویی دیگر که در مرزها و گذرها و فرودگاها و الخ . برخوردهایی که میشود همه کما بیش آگاهند. همین دو ماه پیش بود با خبر شدم برادر زاده به دعوت دوستان آمریکاییش راهی آنجا شده که تماسی که با برادرم داشتم جویای حال پسرش شدم گفت موقع ورود اورا با این حال که ملیت و پاسپورت آلملنی داشته تنها بخاطر نامش و محل تولدش از دیگر مسافرین جدا نموده یکساعتی پرسش و پاسخ تا اجازه ورود داده اند در صورتیکه این بنده خدا 4 ساله یود که سرزمین پدریش را ترک کرد بعد از آنهم هرگز آنجا را ندیده .
خواندم و شنیدم که همه در فیس بوک گمشده هایشان را پیدا میکنند همین باعث شد گمشده ه های منهم که علاقه به یافتنشان دارم جلوی چشمم صف بکشند و دلیلی منهم وارد آنجا بشوم که مثبت هم بود منسوبینی و دوستانی که بنا بر دلایلی از جمله همین هجرتها ارتباطات مابینمان قطع شده بود حال چتدتایی را یافته ام و جملگی شاد از اینکه همدیگر را پیدا نموده ایم از یکی از همین عزیزان خواستم کسانی که در آلبوم عکسهایش هست من نمیشناسم را معرفی کند و ضمنا اگر از فلانی هم نشانی و آدرسی دارد اطلاع دهد که در جواب سه نفر را که فرزندان کی و چه کسی هستند را مغرفی کرد که اولین بار بود چشمم به جمالشان روشن میشد که در ادامه نوشته بود آن نامی که عکس ندارد همانیست که دنبالش هستی از شادی سر از پا نمیشناختم جمله ایی نوشته ارسال کردم یکروز نکشید عکسی و شماره تلفنی و زان پس ار تباط لاینقطع ما . روزی که با این دوست قدیمی یعد از سالیان دراز تلفنی حرف میزدم نتوانستم جلوی خودرا بگیرم پرسیم قربانت گردم تو که اسمت نه عربی و نه از ایمه اطهار بود این اسم چیه برای خودت انتخاب کردی بنده خدا که غافلگبر شده بود جوابم را انگلیسی گفت و اصرار که خیلی هم اسمم را دوست دارم که باز بر میگشت به ایرانی بودن نام او و تاثیر منفی آن در محل کار وی که مجبوری این نام را انتخاب کرده .همین چیزها که شرحش را دادم مرا پرت کرد به گذشته ها اول دوران بعد از انقلاب که مسابقه ایی بود بین مذهبیون و چپها در نامگذاری فرزندانشان بدون آنکه در نظر بگیرند در آینده این بچه سالها این نام که هویتشان است را باید یدک بکشند بطوری که تمامی بچه ها یاسر سمیه ابوذرو عمار آنطرفیها هم دامون بهرنگ روزبه و . . .در همین بحبوحه بود کسی برای دخترش نامی انتخاب کرده بود گفتم تو دیگه چرا شریعتی را جلو کشید گفتم پس چرا خود دکتر سوسن وسارا یش را فاطمه زینب وکلثوم . . ننامید و پسرش را ابوذر و مظاهرو . . که طرف مدتها با من قهر کرد .

بهار امسال

2009-04-21T19:27:00.000+02:00

اصلا دلم نمیاد اینجا بیام اینجایی که بهار را من زودتر از آمدتش آورده بودم درست از زمانی که شنیدم بستری شدی اینجا را پر کردم از گل و شعر وترانه به این امید که شادی, شادی بیاره و در همینجا هم بهبودی و بازگشتت را به زندگی جشن بگیرم اما افسوس نه این گلباران من و نه دعاهایم اثر کرد . میدانی چرا هنوز هم که هنوزه من برایت فاتحه ایی نخوانده ام چرا که فکر میکنم با خواندنش تورا برای همیشه از دست میدهم و این تحملش خیلی سخت تر از هجرت توست .
بهار امسال ، خاموش است
نه شمع غنچه ای در شمعدان شاخه ها دارد
نه آتشبازی سرخ و بنفش ارغوان ها را
بهار امسال ، بغضی در گلو دارد
فروغ خنده از سیمای او دور است
. . . . .
نادر نادرپور

سکوت

2009-04-12T10:27:00.004+02:00

عزیز دلم خاموشی من فراموشی تونیست چاره ایی جز سکوتم نیست .

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود
از دماغ من سرگشته خیال دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود
در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند

تا ابد سر نکشد و از سر پیمان نرود
هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است

برود از دل من و از دل من آن نرود
آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود از دل و از جان نرود . . . .

برای خواهرم عزیز از دست رفته ام

2009-04-03T21:18:00.005+02:00

خواهرنازم عزیز دلم روزی که به دنیا آمدی با صدای ونگت مرا ترساندی و امروز هم با رفتنت جگرم را آتش زدی . . . ادامه

تمام شب

در ميان عميق ترين تاريکي ها
به دو چشم غمگيني مي انديشم
و به پنجه هايي که
خاک،خاک مهربان آن را مي پوشاند
تمام شب
گذشته را در عکس ها مي ديدم
و صداها را از جرز ها مي شنيدم
جزيره اي دور را مي ديدم
که فرو رفته بود در مهي سياه
و پرنده سفيدي را
که در مه فرو مي رفت
تمام شب
صداي زجه مادرم را مي شنيدم
و تلاوت قرآن ر
ادر تيرگي غبار از آينه ها مي ستردم
و مي ديدم
که باکره اي معصوم را
که در کوچه اقاقيا
از گذشته به آينده مي پيوستند
و در خط زمان
به پوچي و بيهودگي مي پيوستند
تمام شب
در ميان عظيم ترين پنجه ه
اصداي کلنگ گورکني را مي شنيدم
خاک،خاک سنگيني روي سينه ام فشار مي آورد . . .
و به مرگ مي انديشيدم
و به قلب خواهرم
که در دل خاک مي پوسيد
تمام ش
بدر ميان عميق ترين تاريکي
براي خواهرم گريه مي کردم

پوران فرخ زاد

طبیعت یعنی زندگی و بهار یعنی آغاز

2009-03-27T14:28:00.001+01:00

بهار دلکش رسيد و دل به جا نباشد
از آنکه دلبر دمي به فکر ما نباشد
در اين بهار اي صنم بيا و آشتي کن
که جنگ و کين با من حزين روا نباشد
صبحدم بلبل بر درخت گل به خنده مي گف . . .
بشنویید . . .

شعر - بهار

2009-03-26T13:27:00.003+01:00

بهار

لاله های گلی

رو کوها درمی آد

توی هر دره ای

بوی گلپر می آد

شکوفه می کنن

به ها و بادوما

باز قد می کشن

سبز جو گندما

چل چله پارسالی

می شه مهمون ما

لونه شو می گذاره

لب ایوانما

از ده بالایی

باز عروس می برن

برای شادوماد

گاو و بز می خرن

اون تنور خاموشه

باز آتیش داره می شه

ننجونم پا تنور

مشغول کار می شه

کلاغه غار می زد

یکی حالا می آد

دسی دسی بچه ها

بابا از را می یاد

سیاوش کسرایی

فروردین

2009-03-22T17:23:00.002+01:00

فروردین نام نخستین ماه و فصل بها ر و روز نوزدهم هر ماه در گاه شماری اعتدالی خورشیدی است.در اوستا و پارسی باستان فرورتینام,در پهلوی فرورتین و در فارسی فروردین گفته شده که به معنای فروردهای پاکان وفروهرهای ایرانیان استبنا به عقیده پیشینیان,ده روز پیش از اغاز هر سال فروهر در گذشتگان که با روان ووجدان از تن جدا گشته,برای سرکشی خان و مان دیرین خود فرود می آیند و ده شبانه روز روی زمین به سر میبرند.به مناسبت فرود آمدن فروهرهای نیکان,هنگام نوروز را جشن فروردین خوانده اند. فروهران در ده روز آخر سال بر زمین هستند و بامداد نوروز پیش از بر آمدن آفتاب,به دنیای دیگر می روند.

2009-03-18T18:54:00.008+01:00

هر روزتان نوروز , نوروزتان پیروز

بشنویید

پند

2009-03-09T18:44:00.002+01:00

وقتی تو همه چیز یکنفر نیستی نگذار او همه چیز تو باشه !!!

8 مارس

2009-03-08T11:51:00.001+01:00

روز زن برتمام زنان جهان بویژه زنان سرزمینم مبارک باد.

کلیپ روز زن تماشا کنید.

ایران

2009-03-05T18:09:00.004+01:00

الهی دشمنت را خسته بینم
به سینه اش خنجری تا دسته بینم
سر شب آیم احوالش بپرسم
سحر آیم مزارش بسته بینم

بابا طاهر

در آستانه بهار

2009-03-03T17:59:00.002+01:00

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگويم که کنون با که نشين و چه بنوش

که تو خود دانی اگر زيرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همين می‌دهدت پند ولی

. . .

حافظ

ترانه زیبای مازندران بهار وارش بشنویید . .